Enkele seconden lang voelde ik me ook bij mijn pietje genomen, totdat het tot me doordrong. Zo moet het zijn. Zo moet het godverdomme eindigen.

Ik lees te weinig boeken en ik kijk te veel films. Ik hou van de inspiratie die me overvalt bij het languit wegzakken voor de beeldbuis dan wel het bioscoopscherm. En soms blijft er plots iets hangen, een breedbeeld-ogenblik om niet te vergeten. Die momenten vindt u hier. Zonder kwalitatieve criteria uiteraard, want elke film - hoe goed of hoe slecht dan ook - levert altijd wel iets op.
(Jean-Luc Godard)
Zou die meneer dan elke avond bij de buren gaan klagen over het Dolby Surround nachtlawaai?
Drie manieren om Kinepolis op te lichten. Not. (7 reacties)
Auw. Buikpijn. Gwyneth Paltrow. Diarree verdomme.
Aan de andere kant van de lijn klinkt - oh hel en verdoemenis - de stem van de meneer met het bleke gezicht.
En dan langzaam, heel langzaam, kom je tot het besef dat hij je bij je pietje heeft.
Je denkt ook fuck wat een actrice, en ik wil haar, ik wil haar, nepwijf of niet, doch dit terzijde.
Maar hij wordt gauw kleiner. Dat gaat zo als het vogelperspectief je parten speelt.






