Bange mensen vergeten het alfabet. Hele hele bange mensen denken dat het alfabet 153 letters heeft. Dat is praktisch onmogelijk natuurlijk, maar wat wilt ge?

Het was een zwoele zomeravond en ik had nog nooit een meisje gekust.

Laat de reupiepleut rustig uitbrommen en wacht tot hij plat op de buik blijft liggen en zijn eigen verjaardag niet meer weet.

Optie drie overwogen we uiteraard ook even, maar het hokske van de plee was zodanig klein dat zelfs een beest met maar één rug er amper zou kunnen manoeuvreren.

Dit verhaal is een kinderachtig virtueel experiment dat zich met name richt naar de fans van Arid, Within Temptation, 30 Seconds To Mars, Tokio Hotel en Linkin Park. Herlaad de pagina om te zien wat ik bedoel. Verder wens ik mij bij voorbaat te distantiëren van het waarheidsgehalte van deze post. Ik heb elke letter uit mijn dikke duim gezogen en ik kan dan ook niet aansprakelijk gesteld worden voor eventuele over het paard getilde conclusies. En ja, ik hou van flauwe grappen. Voor zover dat nog niet duidelijk was.

Onsamenhangende essays schrijven over Peter Rolexkid de Vries is een stiekeme hobby van ondergetekende.

Toen de blauwe geschelpte gezagsdrager mij bijna passeerde, keek ze wenkbrauwfronsend naar mijn voorlicht en sprak toen een halve zin die ik nooit meer zal vergeten, al ga ik honderd keer dood.

Als excuus achteraf en verantwoording voor dergelijke uitspraken gebruikte de nachtbraker wel eens het Tourette-syndroom, maar diep vanbinnen wist hij dat het iets anders was.

Want je gaat toch niet in je eentje de zacht walmende darmflora van reality-tv in gevaar brengen met een ongepast antwoord. Zeker niet als je al kniehoog in de eveneens zacht walmende excrementen van dat genre rondwaart, en dat van in het begin door eigen toedoen.

De in walmen van musk overleden tarantula had waarschijnlijk een paragraaf in zijn testament staan dat zijn afstammelingen opriep tot meedogenloze wraakacties.

En ik voelde mij een man. Ik voelde mij een hormonaal gedreven, witzen spuwende en zout etende bink.

Want behalve vaak vaak hebbend, zeg ik vaak niks. Niet omdat ik per se niks te zeggen heb, maar omdat ik niks kan zeggen.

Auw. Buikpijn. Gwyneth Paltrow. Diarree verdomme.

Aan de andere kant van de lijn klinkt - oh hel en verdoemenis - de stem van de meneer met het bleke gezicht.

In eerste instantie leek het of de minister wat moest stotteren, maar uiteindelijk verstond niemand nog iets van de woordenbrij.

U ziet door de bomen het bos niet meer. U vindt Guy Verhofstadt een lekker ding maar u denkt dat Jean-Marie Dedecker sneller voor uw charmes zal vallen. U twijfelt tussen de partij van Jean-Pierre van Rossem en de zondagsmis. U stemde vorige keer op de SP.A maar uw kleurenconsulente raadt u bruine tinten aan. U weet kortom nog niet op wie u zondag eerstkomende uw stem zal uitbrengen. Dat is geen futiel probleem.

Enkele uren later is Cicadella een platencontract rijker. Jakovlev besluit haar te promoten als De Cicade Zonder Naam, naar verluidt omwille van haar onaards klinkende vibrato.

Wat is prakken?

Stel u het volgende voor. (x3)

Als een vrouw de intieme delen van haar man scheert, kan hij maar beter een doekje klaarhouden.

Dan hoor ik een nummer van pakweg The Chemical Brothers, met veel bliep bliep en fuzieeeew fuzieeeeew.

Heden ten dage zijn Bami-Bami-Kriepkriep-duels populaire gebeurtenissen, en in vele Indische dorpen komen mensen van heinde en verre naar het bizarre schouwspel kijken.

Bij nader onderzoek bleek echter dat een groot deel van de kudde dezelfde sexuele symptomen vertoonde als de ontsnapte aap uit Antwerpen.

De invoering van dat vermaledijde ironieteken zou hoe dan ook één jolige consequentie hebben.

Een korte maar opvallende gil ontsnapte aan mijn stembanden, waardoor de kassajuffer waarschijnlijk dacht dat ik geen geld bij me had.

En dat ge plotseling bang wordt dat er nog momenten zullen komen waarbij ge aan de onbedwingbare drang zult toegeven om uw leuter ergens op te leggen?

Een man leest de eerste twee pagina’s van de krant, beklaagt zich het abonnement en bekijkt met hondenogen het koffiezetten.

En dat ge dan opeens denkt van miljaarde ik moet de flikken bellen?

En dan langzaam, heel langzaam, kom je tot het besef dat hij je bij je pietje heeft.

Herhaal punt 8 tot zonsondergang.

En dat heeft zo’n schoon Colruyt-kassajufferke voor mij uitgevogeld.

Een zalmkraai is een zeldzame vogel die gekenmerkt wordt door buitengewone spierkracht.

Eventueel kan u hem tijdens uw afwezigheid naar herhalingen van Dr. Phil laten kijken. Let er wel op dat u de afstandsbediening van uw televisietoestel niet laat rondslingeren!

In tegenstelling tot de bijgeleverde documentatie, is het niet belangrijk de cowboy aan te kleden of te garneren.

Walter wilde weg want Walter wandelde weerloos

Ten einde raad belde de vriendin van de meneer naar een vriend in Londen, met de wanhopige vraag of men daar iemand kende die iemand kende die wist waar Rod Stewart woonde.

Je denkt ook fuck wat een actrice, en ik wil haar, ik wil haar, nepwijf of niet, doch dit terzijde.

Maar hij wordt gauw kleiner. Dat gaat zo als het vogelperspectief je parten speelt.

Terug aan zijn bureau kreeg hij telefoon van dezelfde dame die vroeg of hij het gevraagde al had kunnen opzoeken en dat ze al een tijdje op een telefoontje van hem zat te wachten en dat het na drie dagen toch wel tijd begon te worden.

Terwijl een zestal fietsers de ravage met een boogje passeerden, zat er voor de man niets anders op dan zijn fiets aan de kant te zetten, en zijn gehavende inkopen bij elkaar te schrapen.

Er kwam geluid vanonder de container. Een zacht kuchend geluid als van iemand die net wakker is na een lange nacht stappen en zijn stem tracht terug te vinden. Of dat maakte ik er van.

Toen de twee assistenten en de dokter als slecht gecaste X-files-acteurs hun plastic handschoenen aantrokken, ging mijn hart zo snel tekeer dat zelfs hardcore gabbers hun ritmegevoel zouden verliezen.

We betraden een ruimte die iets had van een opslagplaats voor afgedankte fabriekstoestellen. Links een gigantisch scanner-ding waar vermoedelijk radioactief afval mee onschadelijk werd gemaakt, rechts een rij aftandse DOS-computers met allerlei apparatuur eraan gekoppeld.

Door die nuchterheid wist ik echter zeker dat ik niet hallucineerde, en zag die rode wijn in de pot er plotseling fokking angstwekkend echt uit.

Op zeker moment wil dat kind niet meer in die buggy zitten, en dan moet ge ook niet moeilijk gaan doen.

Sean Paul De Bock was groot, breed en had mooie blonde haren. Sean Paul De Bock had geen puisten. Sean Paul De Bock vond U2 de beste groep ter wereld, ooit, aller tijden en tout court.

Luttele seconden voor de pruillip had ze iets gezegd als reactie op iets wat ik gezegd had tijdens een gesprek dat we hadden over dingen die we zeiden.

The Fly was Lyndseys absolute favo topfilm aller tijden ter wereld in het universum ever oneindig, en ze citeerde er te pas en te onpas uit.

Ik ga niet beginnen uit te leggen hoe ik enkele dagen geleden op een ontiegelijk nachtelijk uur op Vitaya terechtkwam, maar het gebeurde.

Even dacht ik: Als ik er nu ook nog in slaag om mijn overgebleven maaginhoud kokhalzend in de doos te plempen, dan heb ik alle belangrijke lichaamsvochten gehad.

U mag gerust weten dat het gat in mijn broek eergisteren een kont tentoonstelde die leek te supporteren voor één of andere zuid-amerikaanse voetbalploeg.

Dan heb ik het gevoel dat ik niks schrijf - het gaat over leegte - maar toch verschijnen er letters achter elkaar.

Het concept van het programma wordt momenteel nog wat bijgeschaafd, maar het doel zal zijn om van een totaal onbekende vlaming op korte tijd een literair genie te maken.

Ge kunt krabben wat ge wilt, de jeuk duurt minstens een week. En dat is dan het teken dat ge van boven tot onder compleet vervangen zijt.

Er is de ambitie om een goed boek te schrijven, er is de doelstelling om een boek te schrijven waarvan mannen niet willen dat hun vrouw het leest, en er is het plan om een boek te schrijven dat over honderd jaar in 12 afleveringen en als gratis bijlage bij De Morgen zal zitten.

Miljaarde toch, ik suts zo lang aan uwe lekstok tot ge geen voorhuid meer overhebt, knuppel.

Splitzmazoijnk reed van pure exaltatie zowat een half maïs-veld aan flarden, en hij brulde en tierde alsof hij een levenslang verblijf in een Texaanse bunny-ranch gewonnen had.

De linkergriet giet haar Kriek Lindemans over haar ranke rondingen en vraagt of ik geen dorst heb. Ik probeer mezelf wijs te maken dat ik vandaag al genoeg gedronken heb, maar helaas.

Mijn leven hangt meestal met haken en ogen aaneen en ik moet meermaals constateren dat ik geen eten in huis heb, maar yoghurt heb ik altijd in voorraad.

Als het bloed je onder de nagels staat, wordt elke druiloor een polyglot.

Ik gluur tussen de zetels door en merk dat ze inderdaad goed voorzien is. Ze stelt haar vriendinnen gerust dat ze eerst nog wat gaat vermageren, want haar nieuwe borsten moeten wel in overeenstemming zijn met haar natuurlijke postuur.

Het mag niet verbazen dat Koning Koperkop dit alles bijzonder onthutsend vond en zich afvroeg wat er in godsnaam in het hoofd van zijn vrouw was gevaren, dat ze – tijdens zijn afwezigheid nota bene – zomaar koninklijke besluiten ging afvaardigen, en dan nog over zo’n ogenschijnlijke onbenulligheid.

Mijn lief stelde Axel gerust dat het een eenvoudige pijnstiller betrof en dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, maar achteraf maakten we de bedenking dat het natuurlijk veel leuker ware geweest om dit soort debiele lompheid te bestraffen met ingewikkelde veeartsen-jargon of slecht gemixte XTC.

… toen hij de grond raakte, viel hij met de achterkant van zijn hoofd op de rand van een stoep en zijn schedel barstte op filmische wijze uit elkaar. het was vreemd om vanop de trein geen geluid te horen, want afgaand op wat ik zag, moet het vreselijk geklonken hebben.

Hij heeft dan zijn varken helemaal gewassen en opgeblonken, en heeft er in de Fnac een Philips breedbeeld-plasma-lcd-toestand-dinges mee gekocht.

Risjaar begint echter als een gek het kommetje mosterd leeg te likken, en zijn blik verandert van duivels naar ik doe vandaag mijn plechtige communie. Ngubo is zwijgzaam en moppert. Hij heeft duidelijk geen vrienden in het Leuvense politie-korps.

Net op dat moment kwam gelukkig Piet Huysentruyt langs, die in een ver verleden nog voor dierenarts had gestudeerd.

Vanzelfsprekend dient het liefdesspel opgefleurd te worden met bekorende woorden en zinnenprikkelende zinsnedes allerhande. U kan het waarschijnlijk zelf ook wel zo gek bedenken.

Ik zag een buik en een rug die even hard bloosden als de wangen van hun eigenaar. Ik zag benen die eindeloos leken en armen die een vrachtwagen konden torsen.

Je stapte van de trein. Ik had op het perron op je staan wachten terwijl ik de tijd als stroop langs me heen voelde glijden.

Wat nu volgt is echt gebeurd. Althans tot op zekere hoogte. Een man staat in het midden van een drukke straat en wijst omhoog.

Ik ben verre familie van de Dalai Lama. Mijn overgrootvader heeft ooit een slippertje gemaakt op een zomerse kermis-avond met de Tibetaanse nicht van zijn buurvrouw.

Ik herinner me iets. Wij woonden vroeger op een boerderij in een onooglijk klein strontgehucht waar de buurvrouwen roddelden en de varkens jankten.

Vanuit het kleine ronde raampje van zijn capsule - de Aliplast Challenger - keek Jean-Marie Pfaff neer op de aarde. Zijn zelfgemaakte raket had zonet onze dampkring verlaten en de kleine groene planeet werd kleiner en kleiner.

Ik wil een schrijver zijn. Daar ga ik niet om liegen.

Ik zag je huppelen van vriend naar vriend. Je huppelde als een goudvis in een vers aquarium. Voor zover goudvissen huppelen kunnen.

Het was wederom een bewogen dag bij de familie Pfaff. Debby en Nicolas hadden een hele namiddag op het adoptiebureau gezeten om een nieuw kindje te bestellen.

Edna Tramspoor zat op de rand van het koninklijke hemelbed. Ze keek bezorgd door het raam. Het regende dat het goot en het leek er niet beter op te worden. Koningin Kaka lag schijnbaar levenloos op haar grote bed.

Ik herinner me iets uit mijn jeugd. Ik vermeld bij voorbaat reeds dat het een erg vage herinnering is die met haken en ogen aan elkaar hangt, maar de afwikkeling van gebeurtenissen en de verpletterende invloed daarvan op mijn persoon hebben zich nooit op de achtergrond laten dringen in de drukke achterkamer van wat is geweest.

Minstens drie keer per week – een maand geleden was het nog vier of vijf keer – herbeleeft hij het moment dat ze zijn maag zowat deed imploderen.

Gisteren is het appartement boven het mijne in vlammen opgegaan. De bewoners (een neo-boeddhistische commune met vijf leden) hielden een barbecue op hun dakterras, maar vergaten na afloop het vuur te doven.

… aldus Lyndsey Pfaff, in een filosofische discussie met haar kersverse geliefde.

Als ik ’s morgens opsta - wat heel moeilijk is - blijf ik altijd even op de rand van het bed zitten. Het eerste wat ik doe is de breedte van het water inschatten. Er loopt namelijk een rivier naast mijn bed, en de breedte van die stroom is elke ochtend anders.

Prinses Pipi zat met haar beste vriendin Magda Macaroni in het struikgewas van een holle weg. Ze hadden een hoop kiezelsteentjes verzameld en gooiden die naar hoofden van nietsvermoedende voorbijgangers. Telkens er vanop het pad pijnlijk gevloek opsteeg, moesten de meisjes alle moeite van de wereld doen om hun positie niet te verraden met gegiechel en gegrmpf. Kiezeltjes gooien was hun favorietste bezigheid en ze hadden grote lol.

Ik droomde afgelopen nacht over een zoen. Ik werd indringend gekust door het meisje van (één van) mijn dromen.

Koningin Kaka stond op het balkon van haar slaapkamer. Ze had een pruillip waar je een ophaalbrug mee kon optrekken. Uit verveling kapte ze het kommetje soep – dat de kok vers voor haar bereid had – over de reling naar beneden. Een paar verdiepingen lager vloekte de postbode hel en verdoemenis en veegde de vermicelli van zijn pet. Het was zo akelig saai in het kasteel zonder de Koning, dat zelfs deze kleine pleziertjes de koningin niet meer blij konden maken. Het werd werkelijk heel hoog tijd dat Koning Koperkop terug kwam van zijn zakenreis.

Koningin Kaka zat op haar troon en at een stuk taart. Haar man, Koning Koperkop, was op zakenreis en ze verveelde zich stierlijk. Het was al het derde stuk taart dat ze naar binnen werkte. Het was hele zware – maar ongesuikerde – chocoladetaart en ze kon er geen genoeg van krijgen. Ze verzuchtte de verveling en de afwezigheid van haar man en kauwde, onderwijl mistroostig de troonzaal in starend. Met een laatste grote hap verdween het hele stuk taart in de diepte van haar ingewanden. Een luide en langdradige zucht volgde.

Miranda stond aan het fornuis en roerde in de soep. Dikke smeuïge groentesoep met alleen maar verse dingen erin. Miranda beeldde zich in dat het regenwoud vast ook heel smeuïg was, met alleen maar verse dingen erin.

Hoe ruim je jezelf op? Één voorwaarde om überhaupt te kunnen opruimen, is rommel. Wie geen rommel heeft in zijn hoofd, hoeft daar ook niet op te ruimen. Maar tegelijkertijd: wie geen rommel heeft in zijn hoofd, bestaat niet.

Ik ruim vaak op. Of beter: ik ben vaak bezig met opruimen. Ik ben zo goed als altijd wel iets aan het opruimen. Niet dat ik zo’n kuisziek type ben dat elke dag de rolluiken al naar beneden doet als het nog licht is om ze op te blinken, verre van.

Voor iedereen die geen ticket kon bemachtigen voor het optreden van Tom Waits in de Bourla op 13 november eerstkomende (of er niet eens eentje wilde omdat ze zo pokdalig duur zijn), hier volgt - vers vanuit de toekomst - de allereerste recensie van het optreden:

Yuri’s inleidende alinea’s voor een science-ficton roman.

Naast de glasbak, de kussens wanordelijk ten gronde gestort, tussen oud papier en blikjes.

Ik had een zetel. Op dit moment van schrijven had ik een zetel. Twee dagen geleden heb ik een zetel, maar nu had ik er één.

Maanzaad? Dat is wassop de pistolekes doen?

Marion stond voor de spiegel. Er zat een vreemde asymmetrie in haar lijf. Het begon in haar tenen en eindigde in haar hoofd. De dikke teen van haar linkervoet was groter dan de rechter. Haar linkerknie stond een millimeter lager dan haar rechterknie, wat haar hevige pijnen bezorgde als ze lang wandelde.

En als je nu eens bij mij kwam wonen? Gewoon zonder er verder over na te denken. Ik zal het je niet eens vragen. Doe het gewoon. Pak je spullen bij elkaar, kom naar mij en bel aan.

Vele mensen zullen denken dat ik in weelde ben opgegroeid en dat was ook zo. Paris ‘Pijpmondje’ Hilton - bekend van allerhande olijke home-video’s die vrijelijk over het www circuleren - brengt haar memoires uit.

Vandaag treedt Lindsey Pfaff in het huwelijk met Dave. (Dave? Wie is Dave?)

Hoe hard je ook probeert, het heden kan je niet koesteren…

Harry stond met z’n armen gespreid aan de dakrand en keek naar beneden. Zesenveertig verdiepingen lager wemelde een minuscule menigte als overwerkte mieren door de straat.

Met elke vlaming die zich dit beeld vanuit het niets voor de geest kan halen, wordt het pietje van die canadese pickpocket kleiner.

One cappucino. Tall, very wet please.

Misschien moet ik gewoon maar teruggaan.

De grote appel. Het grote happen. Het is hier vandaag 4th of july. Benieuwd wat dat zal worden, behalve het spectaculaire vuurwerk vanavond.

Hier in New York - de kers op de taart van deze trip - eindelijk de tijd en de rust gevonden om het even over vorige week te hebben.

Kort. Bondig. Found White Lodge.

Middden op Granville Street word ik aangesproken door een groen meisje. Of ik Greenpeace ken en of ik zin heb om aan te sluiten.

Voor de voorstelling van The Stepford Wives, een amusante thriller van Frank Oz die nog maar eens de superieure acteerkwaliteiten van Nicole Kidman bewijst, zie ik een trailer van Fahrenheit 9-11, de nieuwe Michael Moore.

En dan naar Shrek 2 in de AMC Movie Theatres. Opvallend is dat iedereen hier netjes zijn GSM uitschakelt in de bioscoop - in tegenstelling tot vele Vlaamse Filmverneukers - maar dat wil niet zeggen dat het een rustige vertoning was.

Hier in Seattle ga ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid The White Lodge niet vinden. Mooi is het hier zeker, maar een beetje intelligente White Lodge trekt zich niet terug in een urbane plek als deze.

Nog drie keer slapen en ik vertrek op de vleugels van Delta Airlines richting Seattle (de voorbereidingen voor deze trip zijn de oorzaak van de gebrekkige posts de laatste dagen).

Wat zou er het meest dringend geweest zijn, vroeg ik me af. Het telefoongesprek of het aflaten van de lichamelijke onderdruk?

Knopen doorhakken is een fundamenteel onderdeel van de menselijke conditie.

Ik maakte aanstalten om de L van mijn achterwerk te plukken en die voor haar neus te zwaaien, maar dat bleek al gauw niet nodig.

Filip Dewinter lag op zijn rug in het gras. Hij had een grasspriet tussen de tanden geklemd en genoot van de zonnestralen op zijn blanke huid.

Soms zou je de hele wereld bij elkaar willen brullen.

Hij legde zijn linkerhand op haar linkerwang en streelde haar. Toen boog hij zich voorover en gaf haar een zoen op de mond.

Het is zo ontzettend warm dat er stoom van mijn wangen opstijgt telkens ik een traan pleng…

Those aliens got soul.

Zelfs al had je een in motorolie gedrenkte zonnebril op en een bivakmuts tot onder je oksels, dan nog zou het staatsgevaarlijke roze je als een sneeuwbal met doelzoekkop getroffen hebben.

Dus ik dacht: ik stap vriendelijk de straat op, dan kan zij lekker in de zon blijven staan.

Ik zal het nooit vatten, denk ik. Waarom knabbelen soms voelt als knagen; waarom knagen er kan uitzien als knabbelen…

Sinds enige tijd zit ik met een niet meer te ontkennen kinderwens. Ik wil vader worden.

Ik werd vandaag op straat tegengehouden door een viertal jonge knapen van een jaar of acht die me vriendelijk om een handtekening verzochten.

…dan gaat hij/zij zich met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ook verbergen achter de dichtstbijzijnde kilometerpaal.

k hoop dat dat beekje er morgen weer is.

In elk geval kon die arme meneer uit Marokko op het stadhuis helemaal niks bewijzen, ondanks het feit dat ie heel het schepencollege bij elkaar brulde.

Bij de bakker een boterkoek kopen en enigszins gegeneerd zijn…

Maar wat natuurlijk nog veel lekkerder is…

Ik stond deze week op het punt om bij je weg te gaan. Ik had er plots geen zin meer in.

Ik wens die meneer een erotische massage in een zweedse sauna tijdens de kerstnacht.

Zoals de strakke winterzon als een groot zoeklicht op de fluo outfit van meneertje en meneertje viel, zo zie je ze enkel nog op de bühne van een oude stadsschouwburg.

Tien centimeter. Ze kan nu kleuren en vlekjes in zijn ogen heel gedetailleerd in zich opnemen, zo dicht zitten ze bij elkaar.

Ik lig rustig wat te mijmeren, en keuvel sporadisch met mijn goede vriend Pierre, die enkele centimeters verderop ligt.

Zonder verpinken draaiden zes à zeven van de kleine passagiers zich naar achter, onderwijl elk een uzi vanonder hun bankje graaiend…

Mijn bed is nooit zo warm en lekker als op dat ene moment.

Korte universele handleiding bij het leven in het algemeen en niets in het bijzonder.

Een kogel is nooit dronken.

U hoeft zich geen zorgen meer te maken over dingen waarmee u in uw hoofd of uw maag zit of die op uw lever of uw hart liggen en ook over niets anders.

Het spektakel zou live uitgezonden worden op verscheidene betaalzenders, en aldus werd mij - als om het leed te verzachten - eeuwige roem en bekendheid beloofd.

Toen hij ongeveer voor de 36e keer desniettegenstaande zei, had de snottebel bijna het randje van zijn bovenlip bereikt, waar hij uiteindelijk moe maar voldaan halt hield.

Los van alle religieuze argumenten die de man hanteert om zijn levensstijl goed te praten, is het voor hem natuurlijk elke nacht bonky-party.

De bakkersvrouw was net met veel kabaal enkele kokosnoten aan het fileren - met een ongeregistreerde fileervork, doch dit terzijde.

Laten we hopen dat er een dag komt waarop alle mensen die het verhaal kennen hun pijp aan Maarten geven voordat ze het kunnen verder vertellen.

…terwijl het tweede herziene akkoord van Tirlemont duidelijk voorschreef dat elk gezin maximum twee pakken suiker in de kast mocht hebben.

De veldmuizen zagen er bezweet en vermoeid uit, en ik bood aan om even te helpen.

Zelden heb ik in mijn jonge leven een dergelijk amalgaam van stompzinnige gedragingen mogen aanschouwen.

Net toen ik weer wou vertrekken, begon onder mijn voeten de aarde vervaarlijk te trillen.

Ik hoorde duidelijk iemand traag schuifelend opstaan en voetstappen kwamen tergend langzaam maar onzichtbaar in mijn richting.

Miranda stond op de top van een heuvel en keek uit over het dal. Fijn, dacht ze, fijn zo. Niks zal mij nu nog stoppen.

Terwijl de man stond te bakken, sloop zijn vrouw stil naar hem toe en sloeg hem met een koekepan drie maal hard op zijn kanis.

En wat ik ook niet fijn vind. Zijn mensen die met deuren slaan. Sommige mensen kunnen een deur niet zachtjes achter zich dichttrekken.

Dat de Kerstman tijdens de Grote Samson en Gert Kerstshow tot een tweederangsfiguur verwordt.

Wat ik ook niet fijn vind, is een koude wc-bril. Ik krijg van niets ter wereld een dergelijke ijskoude zinderende rilling als van een koude wc-bril.

De winter. Ik hou niet van de winter

Liefste Filip en Mathilde, graag richt ik mij middels dit schrijven tot jullie.

Ik heb zitten denken rond een kwestie die vele staatshoofden, regeringsleiders maar ook filosofen en wetenschappers doorheen de eeuwen niet heeft losgelaten, met name de problematiek der wereldvrede en hoe die concreet te bereiken

Het ligt niet in mijn aard om publiekelijk mijn beklag te doen omtrent zekere aangelegenheden, maar als men in mijn ogen one bridge too far is gegaan, maak ik mijn borst nat…

Liefste Filip en Mathilde, graag richt ik mij middels dit schrijven tot jullie. Ik heb namelijk het een en het ander te vertellen…

Ik ben nooit een held geweest als het op versieren aankomt. Ik heb iemand versieren trouwens altijd als een debiel exces van de materialistische maatschappij beschouwd, maar hey, daar maak ik nu eenmaal deel van uit, dus wil ik af en toe wel eens een poging wagen…

Ik heb nog even verder zitten denken over die verkoop van echtgenotes…

Ik was onlangs op een prima rockconcert aanwezig en daar zijn me een aantal dingen opgevallen, namelijk - ten eerste - dat Vlaamse jongeren ofwel een stalen gehoor hebben ofwel telepathisch kunnen liplezen want ik heb wel tien mensen hun GSM zien bovenhalen tijdens het optreden, ook vlak bij het podium ; - ten tweede - dat het zich naar voren dringen tijdens een concert per definitie vervelend is voor andere toehoorders…

De trein is altijd een beetje drijven. En mensen lachen te weinig. Wat is het verband tussen New-Beat en het geluk van de mensheid?

Hetgeen mij af en toe op eigenaardige wijs frappeert is het gegeven dat sommige mensen sommige dingen niet leuk vinden. Dat is volstrekt normaal natuurlijk, maar ik doel in deze kwestie op het soort lui dat bewust te pas en te onpas beweert deze of gene niet te appreciëren…

Een mens leeft maar één keer. Een mens heeft zo veel tijd, en hij verprutst er zo veel…

Graag zou ik willen dat België een exotisch land was. Graag zou ik willen dat de evenaar door Brussel liep en dat De Panne en Koksijde-Bad mediterrane stranden waren. Graag zou ik willen dat mijn huidskleur wat donkerder was en dat er palmbomen groeiden langs straten en pleinen …

Mensen in een stationsbuffet beginnen verdomd vroeg aan hun midddagmaal. Of nuttigen een verdomd stevig ontbijt, dat is ook een zienswijze…