Dat u niet denkt dat u hieronder een helder beeld krijgt van mijn zintuiglijke orgasmes. Het is een momentopname, moet u weten.

Ik ben te lui om stokjes te vangen, zoals het net door mijzelve verzonnen spreekwoord zegt. Dus doe ik met zo’n stokje meestal gewoon wat ik wil.

Jongens toch. Zeveraar. Gij hebt wel een weblog.

Daarom pik ik even schaamteloos het interview dat mijn lief hield met - euh - mijn lief.

Welaan dan. Vooruit met de geit. De koe bij de horens en de kat bij de kandeleer. Kom uit het duister, spreek en ik zal gezond worden.

Kent u trouwens de olijke uitdrukking De papegaai van het stokje schieten?

Stokjes stinken nog steeds.

You always wanted to use your penis as a billiards cue.

Daarom dus dadelijk deze dringende alliteratie! Ik bedoel oproep!

Hoe is het in godsnaam toch mogelijk? Stokjes stinken niet alleen, ze schimmelen bovendien heel snel.

Normaliter staat er nooit iemand stil op die voetgangersbrug (een sporadische puistekop die er na schooltijd met veel gekuch zijn eerste kruidensigaret nuttigt niet meegerekend).

Als het bloed je onder de nagels staat, wordt elke druiloor een polyglot.

Ik blijf maar tegen mensen zeggen dat Maanzand geen weblog is, maar niemand wil me geloven.

Hehehe. Let’s fuck things up

Ik wil een schrijver zijn. Daar ga ik niet om liegen.

Een stokje is een verkleinwoord voor stok. Het is ook zo’n typisch estafettair weblogfenomeen waar ik schurft van krijg nog voor het begint te jeuken.

Gisteren is het appartement boven het mijne in vlammen opgegaan. De bewoners (een neo-boeddhistische commune met vijf leden) hielden een barbecue op hun dakterras, maar vergaten na afloop het vuur te doven.

Laat ik mezelf aan de hand van dit gepalaver aan een - al dan niet ongelegen - zelfonderzoek onderwerpen.

Is Maanzand een weblog? Is Yuri een blogger?