Het internet is een plek om gezien te worden, te ontdekken maar zeker ook ontdekt te worden. Nergens anders wordt er zo veel gedaan, gezegd, geschreven, beweerd, geknutseld enkel en alleen om de aandacht te trekken, om te laten zien: kijk, ik ben er.
En dat is wat we hebben gedaan, met zijn allen, steeds weer roepen: kijk, ik ben er. Je kunt het leeg noemen, maar ik vind het ook van een grote schoonheid. Als Yuri één ding laat zien, wat mij betreft, is het wel dat je alles mag laten lezen, en daarna gewoon nog een keer proberen, en nog een keer, en nog een keer. En dat deden we nu bijna 1000 keer, met velen, steeds weer iets schrijven en dan nog een keer.

Dat rare liedje is van Rob de Nijs, geloof ik. Ja, zegt het internet, en geschreven door Lennaert Nijgh. Het waart door mijn hoofd op het moment, ik heb net een sollicitatiegesprek gedaan dat naar mijn gevoel erg voorspoedig is verlopen. Dus, tranentrekt u even mee?

En zo kwam ik steeds aan weer een nieuwe schutting
Met daarachter weer een ander paradijs
En dan bleek dat steeds opnieuw een veld vol distels
En zo werd ik langzaam ouder en heel erg langzaam wijs
Maar al ben ik dan toch wat men noemt volwassen
En schuttingen, daar kijk ik overheen
Wanneer ze zeggen: eens wordt alles liefde
En eens dan worden alle mensen een

En er is geen einde aan het laatste einde
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
Dan zal ik daar onmiddellijk in geloven
Tegen beter weten in

En dan nog dit: dank je wel Yuri, Zezunja, niets.dan.vuur, maarten, esther, Lies (niet het Zusje), Max R, Het Schoonste Zusje, eF-eM, Ruben, Rose, pr’muts, Agnes, Uw Moeder, Grote Smurf, tomasz, ilse, Carmen, Lilimoen, Centrum, sodade, Octavie, Didi, Rian, Bart, Polle, Sarah, Nienuh, Cyriel, Liene, Eric, Rose, Jozef, Evie, Swan, Rosalie, cockie, ceebee, odysseia, Irene, heel iemand anders, Susy, Helene, sunnymoon, Soes, Klaartje, Peet, ex-buurvrouw, Het Zusje, georgina, Zezunjezus (leuk aninfje?), wieneke, ktrn, Violala, Didi, neef luca, mc pvc, Doe Niet Zo Moeilijk!, Wim, Pieter, Wolf, bartblau, Stephen, Tom, buxx, Pascal Van Hecke, Liza, yad, stien, Aäron, goedelies, Gudrun, Javache, Kris, Ward, Hanneke, Linda Kelchtermans, Michael, Lisa, Laura, Qahwa, Jaco, Laurabenik, GDB, Sjeik, endanik, Licht, Katyo, Webkim, Lara, Jens, Rosalie, Menck, cockie, Adinda, molady, Marieke.
Ciao.

“Ik rangschik mijn dvd’s op kleur, mijn boeken op genre en mijn cd’s helemaal niet.”

Zo. Ik vind dat een schone samenvatting. Dat strookt met mijn beleving.

Of neen. Eigenlijk nog beter. Dit:

Het bericht met de 1000 reacties
Okee?

Qua intro kon dat wel tellen. We moesten zelf de zinloosheid aanvoeren, de koffiekoeken, de nutteloosheid, de dagdagelijkse slommer. Wel, misschien is dat wel de enige manier waarop je ons, bende tamme reageurs, uit ons kot krijgt. Voor niets. Voor iets doen we niets, maar in niets doen zijn we helden.

Of neenee. Religie was even een zinnig onderwerp, zo ergens rond post 380, geloof ik. Of ja, zinnig. Boekitoeftoe. Raspberryhillogilliard.

Bon, ik beigin poniwue. Dti is geen tste. Ik rellebeer! Ik wil De krugteeer! Salle komt tildja truge. Tomasz rellbeeert!

Papa! Papa!

De zon breket door. Adele zngit. Er stata ene wasaf po mijn steenvrknab. De fetis is kuts.

Eindes zijn kut. Edwaar Van den Einde is geen puntdichter. Hij zwamt maar door. Nàh!

555: Hey waaw, ik heb reactie 555!
Verdient dat ook niet iets bijzonders?

736: Mijn kleine bijdrage.

213: Ga ik voor mezelf een koffie verkeerd klaarmaken. Nog iemand?

911: Toe als dessert is een dubbelzegging. :P

595: Slimme, slimme Yuri.

672: Weet je wat, ik doe gewoon mee!

Maar kijk, voor mij was het vooral een dikke week vol blijde verwachting. Elke keer die refresh-knop indrukken en hopen dat er weer wat berichtjes bijgekomen zijn. Elke ochtend als eerste taak van de dag de nachtberichtjes bijlezen. De opdrachten lekker meedoen of gewoon straal negeren en alleen maar lezen hoe de rest zich in bochten wringt. Zin krijgen in mojito, en in stoemp met mosterd en spekjes. Kletsen met Joost over dingen die niemand anders interesseert. Meedromen met tomasz, genieten van elk ‘50′-gedichtje. Antwoorden om te antwoorden, om op te bouwen, om te tetteren en gewoon te genieten. Als een chatroom, maar dan met een doel. Het einde zien naderen en dan plots die stilte voelen: niemand durft zich nog te roeren. Je zou verwachten dat er een sprintje wordt gezet, maar het is geen wedstrijd. Meer. Waar we in het begin nog hoopvol verlangden naar de finishlijn, doet het nu meer denken aan de laatste stappen voor de galg. Zo traag mogelijk. Nog een keer ademen, nog een keer goed rondkijken. Nog een keer genieten en terugdenken aan wat we hadden. Maar gedaan is gedaan. We zijn er. Geef het nu maar gewoon op, die galg komt er toch wel.
Nog een laatste groet, nog een laatste kus, nog een laatste woord. Woord.
…

Zou het einde van de 1000 net zoiets zijn als het einde van de wereld toen de mensen nog dachten dat de aarde een schijf was? Dat je er, boem, zo afdondert?

Dit is het beloofde gedichtje (en meteen een soort van samenvatting):

Het einde van duizend dingen

Nooit meer koffie met koekjes erbij,
doof voor muziek of rijmelarij.
Gedaan met het praten, de adem is op,
Uw technicolor gepeins in het slop.

Er zijn dingen gezegd, en vragen gesteld,
soms was er sprake van zinvol geweld.
Zinnen vol letters, hardop of juist niet,
maar niemand die nu nog uw tateren ziet.

Ooit dacht ge fuck, ik doe ook maar wat,
Het leven is kort en de aarde is plat.
Ge wandelt wat rond, ge schopt ergens keet,
dan dondert ge, boem, van uw blauwe planeet.

Gedaan het gezever, uw taalarsenaal,
het lezen van letters, het stille kabaal.
Het bruisen van bubbels, ge hoort het niet meer,
de kurk van de fles knalt nog één laatste keer.

Maar dan komt aan alles een stilzwijgend slot,
aan verhalen vertellen en luisteren tot
uw oortjes zo rood zijn dat ge sterrekes ziet,
en ge zingt met een kater nog één keer uw lied.

Uw lied vol verlangen, vol zinloos verzet,
het weemoedig gezang met de dood aan uw bed.
Ge stelt u de vraag of het goed is geweest,
maar niemand geeft antwoord.

Dus geeft ge de geest.

Ik kijk in elk geval met een melancholieke ondertoon terug naar ‘de afgebeten spits’, proef de verse koffie nog steeds en pik af en toe nog een kruimeltje weg van de boterkoeken. Het gepalaver over kinderfouten echoot (?) nog na in mijn hoofd en de scheldwoorden! De scheldwoorden! Wat wordt ik daar nog helemaal warm van!
Maar ook zoetgevooisde rijmelarijen en onnozele grappen konden mij bekoren.
Maar wat me nog het meeste bijblijft is de geur van menschenzweet. De druppels op de toetsenborden, tussen naarstig werkende vingers, ijverig strevend naar de eerste 100, de 500, 700…1000!
Het warme zweet wordt echer stilaan koud en we vervallen allen in het kleine zwijgen…

Wat ná de 1000…?

Hem een samenvatting gunnen?
Van wat hij ons heeft opgedragen?
De vraag is of het moet/mag kunnen?
Ons om 1000 reacties te vragen?

Voor de laatste negen reacties volgt er één bijzondere opdracht: Geef een bondige samenvatting van de 990 vorige reacties. En dat in minstens vier volzinnen. Rijmen hoeft niet, en alle andere vorige criteria vervallen.

De eindspurt is ingezet. Gaan met die banaanhangwagen.

Yep, het zijn er duizend
Uit wat ik je seinde
Records subiet vergruizend
In de webzee deinde

Maar als ik straks, teneinde
Ach, en wie verkleinde
Aandacht ondermijnde
Nu we tot het einde
Zoals ik een bui zend
Als ondanks de pijn de
Neus tot Leuven treinde
Dan verdwijn ik suizend

(maar dat is de bescheiden mening van een jonge en naiëve vrouw, blijf verder uiteraard steeds al uw principes en meningen trouw)

het einde van duizend reactiedinges op een rij
brengt hen in extase
en ik, met mijn metrumloze rijmelarij,
sta warm noch koud te blazen

Hij is klein, maar wellicht ook fijn.

(Update! Of doe zoals Joost hierboven. Ogenschijnlijk beantwoordt zijn reactie niet aan de opgelegde criteria, maar met een verduidelijking zijnentwege komt een ingenieus systeempje aan het licht. Joost mailde: Niet verwijderen hoor! Lees eerst het acrostichon, waarbij de laatste letter verstaan dient te worden zoals het getal in de titel.

Nog XXII onthullingen

Eer ik, vast in ritme en in rijm
In samenvloeien toch met mijn verlangen -
Nu de laatste woorden komen traag als lijm
Die gedachten en gevoelens houdt gevangen -
Eisen kan het ongelijk der bedeesden:
Maanzands queeste is volbracht, zoals zij vreesden

de puntdichter van mijn voeten
vroeg duizend klontjes met geslurp
dat zou hij tien minuten later beboeten
blurp

de killer kweet zich van zijn taak
zijn cv lag voordien nog helemaal braak
na een poging met het mes, het touw en de loden staak
kwam er eindelijk schot in de zaak

en als vrouwe Van den Einde wil klagen aan zijn been
met de hulp van God, zo stelt zij in gebeden
hoed u dan, loop gauw heen
want broekscheurderij is gauw geleden

het einde van haar dagen
niemand rouwt er om
nog even mag zij zagen
en dan, dan barst de bom

tot dit reactiedinges wend ik mij
met alle eerbied, peis en vree
het experiment stond iedereen vrij
en loopt nu, gestaag, naar de diepe diepe zee

wie zich verzet
pas op, opgelet
die vergaat hetzelfde lot
straks gaat alles eindelijk op slot

net als met dame Van den Einde
duld ik geen bezwaar
ik wou dat dit niet rijmde
het dichten valt mij veel te zwaar

De erven Van den Einde zijn ingelicht over uw verzen. U mag binnenkort een bezoekje van de deurwaarder verwachten, die u zal ondervragen over de oorsprong van uw strofen. U zal bovendien terechtgewezen worden en aangemaand tot een eenmalige psychologische schadevergoeding van duizend oude Belgische Franken.

Weduwe Van den Einde en haar kinderen zijn namelijk niet opgezet met uw beweringen en willen graag officieel bevestigd zien dat hun overleden echtgenoot en vader wel degelijk een puntdichter was.

De erven Maanzand zullen daarentegen niet in discussie gaan over het feit of de heer Yuri Maanzand al dan niet een leugenaar is. Dat laten zij aan het oordeel van de lezer over.

Hoogachtend verblijven wij,

Y.M.

want hoe licht wegen duizend klontjes suiker
tegen schaamteloze zwaarte van bedrog
yuri is een zoon van een schurftige hondfnuiker
met het land van maanzand in zijn kielzog

want puntdichter was Van den Einde niet
Edwaar verviel te vaak in verzen
schier zonder einde in’t verschiet
want Edwaar, o Edwaar, hij hield niet van grenzen

hij pende epistels over een bloempot
bezong bebuste mussen in het ochtendgloren
duwde de dt-fouten door onze bedotte strot
vertelde al wat hij niet wist aan wie het wou aanhoren

met de grens van zijn leven in het gezicht
wenste hij duizend klontjes in zijn fokkie
neen, Edwaar schreef geen puntdicht
daarvoor staken duizenden verzen een stokkie

Dus: iemand nog een kopje koffie? Ik heb boterkoek. Wel snel zijn, want over een kwartier moet ik de meiden weer van school halen, en dan is er even geen tijd voor rustig koffie drinken.