Comments on: Help, ik word cabaretier… (3)

By: Drs. Johan Arendt Happolati

Drs. Johan Arendt Happolati — Wed, 06 Dec 2006 15:25:25 +0000

Misschien moeten we toch vrezen voor een meer permanent letsel…

By: Urbain Alpain

Urbain Alpain — Wed, 06 Dec 2006 14:30:31 +0000

Aan de bevolking van deze wereld en tevens ook aan de schaarse maagden die bereid zijn om te luisteren. Vrouwen die mij lief hadden, moeders die mij haatten, nonkel Frans en tante Fien die mij nimmer belden, lieve meisjes van de viswinkel die mij telkens weer - jaren lang nu alreeds - hun crustaceeën onthielden en tevens vele anderen die mij hebben misdaan. Gebaart alstublieft niet dat ge van niets weet. Wendt niet uw hoofd maar kijkt mij aan en voel uw schuldig! Ik zeg u, ge had allemaal beter nooit mijn pad gekruist. Want wat anders dan leed en droefenis hebt gij mij gebracht? Ja, af en toe een kilo zalm en enkele stonden lawaai. En ge dacht verzekers dat zulks volstond om mijn noden te lenigen, bende onozelaars. Ik voel mij de gestoorde, rijmende vorst die op zijn brommer stapt en God vergeet te danken dat hij vandaag niet hoeft te tanken. En dan zijn er mensen die mij vragen of alles verder goed met mij gaat. De schaarste aan medeleven is structureel. Mijn lijden is duurzaam en in wezen incurabel, edoch, ik blijf capabel. Maar daarover later meer in mijn brief aan de gezusters Vanscheursveldekens te Ukkel alwaar naarstig de temperaturen worden gemeten.

By: Jozef

Jozef — Wed, 06 Dec 2006 10:52:52 +0000

Nou, beste Yuri, voor de zoveelste maal is het toch weer duidelijk dat u geen cabaretier meer wordt, maar er al wel degelijk één bent. Dat kan niet misgaan!

By: Drs. Johan Arendt Happolati

Drs. Johan Arendt Happolati — Wed, 06 Dec 2006 09:06:43 +0000

Geen Paniek. Hij heeft het van zich afgeschreven. Hij is weer zijn kalme zelf.

By: Yuri

Yuri — Wed, 06 Dec 2006 09:02:30 +0000

Urbain, ik ontwaar een trauma.
Gaat alles verder goed met u?

By: urbainalpain

urbainalpain — Tue, 05 Dec 2006 18:29:15 +0000

Heer Maanzand, het gebeurt heel zelden dat ik gechoqueerd ben maar vandeze keer heb ik het weer. Het zijn verdomme allemaal dezelfde domme trutten want allemaal, en ik herhaal, ALLEMAAL hebben zij die neiging om de schil van een paprika onaangeroerd te laten. En dan dienen wij dat te vreten en dan vreten wij veertien dagen later nog paprika’s en dan zijn ze nondedju nog verwonderd dat wij soms liever een frietkot aandoen… en vandaar, heer Maanzand, vandaar dat ik u meld dat ik het vandeze keer dus weer heb… azzo een gechoqueerdheid van ik kan niet meer. En kwaad ook een beetje. Een klein beetje kwaad ben ik. Zo, dat is gebeurd. Fijn dat ik dit even mocht zeggen hier.