Er was eens een meisje dat een willetje had. En hoe! En wat? Ze wilde altijd niet. Het geeft niet wat men aan haar vroeg, ze wilde het per definitie niet. Geen soep, geen snoep. Geen zegen. geen regen. Geen kat, geen rat.
Op een dag vroeg een vriendelijk iemand - u raadt het, dat was ik - aan haar of ze gelukkig wilde zijn. ‘Ik wil niet gelukkig zijn’ was haar antwoord.
En dat heeft ze geweten. De goden hebben haar verhoord en nu woont ze heel alleen in een huisje, en niemand houd van haar. De mensen lopen grote bochten om haar huisje heen en de kinderen schelden haar uit.
Zelfs loslopende honden en poezen mijden haar. Niemand brengt haar ooit een pannetje soep of biedt haar een pepermuntje aan. Ze is zo arm dat zelfs de ratten er wegvluchten.
Lieve meisjes, jullie mogen best wel nukkig zijn en zeggen dat je sommige dingen per se niet wilt. Maar zeg nooit dat je niet gelukkig wilt zijn!