Yuri: Ik weet niet wat schrijven.
Harry (De ascetische schrijver van elitaire streekromans in mijn achterhoofd): Hmm?
Yuri: Ik weet niet wat te schrijven.
Harry: Hoezo?
Yuri: Gewoon. Ik heb geen inspiratie.
Harry: Wat heb ik daarmee te maken?
Yuri: Kweetniet. Ik dacht, ik zeg het even. Misschien hebt gij een goed idee.
Harry: Ik heb nooit een goed idee.
Yuri: Oh ja. Da’s ook waar.
Harry: Ga anders wat linken.
Yuri: Linken? Wat linken?
Harry: Linken. Linkdump. Internetreclame.
Yuri: Ik hou niet van reclame.
Harry: Eikel.
Yuri: Oh. Gaan we schelden?
Harry: Eikel. Eikel eikel eikel eikel.
Yuri: Wat de fuk is eigenlijk uw probleem?
Harry: Niks jong.
Yuri: Nee serieus, gij begint mij hier out of…
Harry: Mijn probleem is dat ik een knoert van een hekel heb aan eikels die lopen te zagen dat hun weblog geen weblog is en die zogezegd geen inspiratie hebben. Die kunnen wat mij betreft allemaal de boom in.
Yuri: Goed.
Harry: Wat goed?
Yuri: Ik ga linkdumpen.
Harry: Op uw weblog?
Yuri: Ik heb geen weblog.
Harry: Jongens toch. Zeveraar. Gij hebt wel een weblog.
Yuri: Niet.
Harry: Wel.
Yuri: Okee okee. Ik heb een weblog.
Harry: Ah.
Yuri: Misschien.
Harry: Och jong. Ga linken. Eikel.

*Er is een meneer die een fotografische ode aan de odol heeft gemaakt. Odol is een woord dat ik niet kende voor ik Zez leerde kennen. Niet dat ik daarvoor nooit met een odol zat, maar ik kende het woord niet. Ik noemde mijn ochtendlijke staande ovatie toen nog gewoon Hey-de-Mont-Blanc-is-bij-mij-in-bed-gesukkeld.

*Er is een meneer (of een mevrouw of een hoop meneren dat weet ik niet) en die hebben een prachtige interactieve arty-farty foto-reportage van een bowlingbaan gemaakt.

*Er is een heerlijk onnozele website die mij desondanks elke ochtend in een deuk doet liggen en waarop gekke katten allerlei onnozeliteiten uitkramen. Maar ik geloof het niet helemaal. Volgens mij kunnen katten helemaal niet spreken, en zit er achter die website een slimme meneer te photoshoppen. Maar ik kan het mis hebben. Want ik had ooit een nijlpaard, en dat kon wel spreken. Zij het dat het eigenlijk geen nijlpaard was, maar een cassetterecorder. En dat ik eerst zelf iets moest inspreken, voor er weer iets uitkwam. Een behoorlijk dom nijlpaard was dat.

*Er is een lijstje - WAAAAAAA! EEN LIJSTJE? OP INTERNET? - waar ge kunt lezen waar ge eigenlijk zin in hebt als ge ergens zin in hebt. Dat klinkt nogal cryptisch, maar dat komt wellicht omdat ik het niet helemaal goed uitleg. Het punt is dat ik ’s ochtends in plaats van een heerlijk dampende kop koffie eigenlijk beter appelcider met zeezout zou drinken. Dat heb ik twee keer geprobeerd, en ik moet zeggen dat mijn goesting in een tas koffie er alleen maar op vooruit gegaan is. Dus het systeem werkt.

*Er is een gekke Japanner die zogenaamde Stop Motion Studies maakt. Dat zijn kleine fotografische kunstwerkjes met een weinig beweging erin, gebaseerd op twee of drie foto’s van dezelfde situatie. Ik vind het resultaat van een unheimliche schönheit. Sjekkitout.

*Er is een collectie hele lelijke platenhoezen. De muziek is waarschijnlijk helemaal te gek, maar de hoezen trekken op de hond zijn kloten. Daar hou ik dus van. Ik vind deze trouwens de mooiste lelijke platenhoes.

*Er is iemand met het syndroom van Tourette. En die zit op Youtube. Maar misschien is het een acteur. Hoe dan ook is het in dat laatste geval een acteur die ik graag eens in Thuis of Familie zou willen zien. En als het geen acteur is, dan heeft hij dus het syndroom van Tourette. En hij spuwt aan de lopende band one-liners als That sounds like Chewbacca taking a shit. Heerlijk.

*Er is een collectief en dat is niet lief. Wel lief is mijn lief, en mijn lief zit in dat collectief. Samen met andere internetmeisjes schrijft ze daar wonderlijke stukjes rond vrolijke maar ook lastige thema’s waarmee de dames in kwestie elkaar als schrijver - want dat zijn ze - proberen uit te dagen. En dat lukt aardig. Verwacht geen zeemzoeterige flair-rubriekjes, maar straffe uit het leven gegrepen brokken literatuur. Deze week is het bij de niet lieve dames trouwens huishoudweek. Dat klinkt in eerste instantie dan weer wel als een flair-rubriek, maar het is het niet. Het Niet Lief Collectief is precies wat het hedendaagse internet nodig heeft. Dames die kunnen schrijven, en die een plek in uw feedreader verdienen. Verdomme.

*En tot slot: er staat ergens een stiekem linkje op Maanzand. Een stiekem linkje naar een stiekeme rubriek. Als ge goed kijkt, gaat ge het vinden.

Yuri: Zo goed?
Harry: Prachtig.
Yuri: Nee serieus, vindt ge het goed zo?
Harry: Och jong. Zet mij es een tas koffie. Eikel.