Lieve lezers, dit is een openbare biecht. Ik heb dingen gedaan en gezegd waar ik mij nu voor schaam en waarvoor ik om vergiffenis wil vragen. Onderstaande brief zal alles duidelijk maken.

Geachte mevrouw Foley -

Ik wil u al in de eerste alinea geruststellen: dit is de laatste email die u van mij ontvangt. Beschouw het als een ultieme poging om de plooien glad te strijken en mijn verontschuldigingen aan te bieden voor het gedane leed. Ik besef nu dat ik schaamteloos in de fout ben gegaan en ik ben bereid dat toe te geven.

U heeft enkel uw taak als eigenaar en verhuurder zo goed mogelijk proberen te vervullen en het is verkeerd van mij om het omgekeerde te denken. Ik overloop stapsgewijs even de belangrijkste punten waar ik in de fout ben gegaan:

Ik moet toegeven dat ik op zijn minst verbaasd was toen bleek dat er aan de supermarkt naast ons appartement vier keer per week om zeven uur ’s ochtends bijzonder luidruchtige leveringen gebeurden. Ik herinner me nog goed hoe ik die eerste ochtend in september wakker schrok van het helse lawaai aan de straatkant en hoe ik de trolleys die tot achteraan in het magazijn werden gereden tot in de woonkamer voelde denderen. In eerste instantie was ik verbouwereerd dat noch u, noch het immo-kantoor mij hier op voorhand over ingelicht had. Maar ten eerste had ik dit zelf wel kunnen bedenken, en ten tweede moet u natuurlijk uw pand verhuurd krijgen. Business is business. Daar heb ik alle begrip voor en het spijt me als ik in het verleden het omgekeerde heb laten uitschijnen.

Dat ik het in dat verband betreurde dat de geluidsoverlast niet alleen van links, maar ook van boven kwam, is natuurlijk teveel van het goede. De isolatie tussen onze slaapkamers en het appartement erboven was van die aard dat ik vanuit mijn bed de gesprekken op het dakterras van de bovenburen kon volgen. Dat was natuurlijk een gevolg van de goedkope bouwmaterialen die werden gebruikt om van één woonhuis twee appartementen te maken. Zo worden wellicht heel wat kosten bespaard en het spijt me nu dat ik deze economisch verantwoorde ingreep heb willen betwisten.

Bovendien is geluidsoverlast een bijzonder subjectief gegeven en ik heb me - dat besef ik nu - als een mietje gedragen. De wereld is vol met geluiden en het is hoogmoedig van mij om te denken dat ik mijn eigen rustige plekje verdien tussen al dat geweld.

Toen bleek dat de aansluiting voor kabel-tv en internet het niet deed, liet ik achtereenvolgens iemand van telenet en upc komen om het zaakje te inspecteren. Zij vertelden mij dat de aansluiting jaren geleden op onorthodoxe wijze was aangelegd en dat het een nieuwe installatie en veel geld zou kosten om alles op reguliere wijze in orde te brengen. Toen ik dit aan u meldde, wilde u hier niet voor opdraaien omdat het vroeger allemaal heel vlotjes werkte. Uit geldnood heb ik dan maar besloten de aansluiting te laten voor wat ie was: niet functionerend. Het spijt me dat ik u heb gevraagd of u er iets aan kon laten doen. Dat is uiteraard uw taak niet.

Toen ik u vroeg of u iets kon doen aan de twee dakramen die niet meer open gingen, hebt u mij het telefoonnummer van de oorspronkelijke installateur bezorgd. Die meneer wist van niks en had nog nooit zo’n dakraam geïnstalleerd. Dat verbaasde u en ik ben er dan ook van overtuigd dat de installateur een oplichter is. De ramen werden nooit hersteld, maar dat is natuurlijk een futiliteit. Er komt immers licht genoeg doorheen. Dat ik durfde te verlangen dat die ondingen ook nog open zouden kunnen, is werkelijk te onbeschoft voor woorden. Waarvoor mijn excuses.

En dan de koelkast. Die hoorde bij het appartement. Maar ze sloot niet goed. Daar kan u natuurlijk niks aan doen, dat begrijp ik. Maar ik hoop toch dat u het me niet al te kwalijk nam dat ik u vroeg om er iets aan te doen. Want na twee maanden was het vriesvak niet meer te gebruiken omdat het helemaal vol ijs zat. Sowieso is het ongezond om een slecht koelende koelkast te gebruiken - dat heb ik van horen zeggen - waardoor ik uiteindelijk voor mijn eigen goedkope exemplaar zorgde. Meer kon er niet aan gedaan worden. U had al twee maal enkele arbeiders gestuurd die heel vriendelijk alle onvolkomenheden in de woonst probeerden op te lossen. Het was natuurlijk uw schuld niet dat de arbeiders geen woord nederlands spraken en maar half begrepen wat ik bedoelde. Zulke kerels moeten maar eens integreren, en dat is uiteraard niet uw bekommernis. Maar toch slaagden zij er in de koelkast aan een nauwkeurig onderzoek te onderwerpen en zij concludeerden dat er niks meer aan te doen was. Dat ik maar een nieuwe koelkast aan de eigenaar moest vragen. Daar gingen ze natuurlijk hun boekje ver te buiten en ik begrijp dan ook volkomen dat u deze kwestie verder negeerde.

Ik heb u ook herhaaldelijk gesignaleerd dat één van de douches enkel koud water schonk. De interventie van de koeterwaals sprekende arbeiders heeft daar weinig aan veranderd. Er is toen een moment geweest dat ik dacht: Verdomme, voor een huurprijs van 950 euro mag die douche toch wel werken, ook al zijn er twee badkamers in het appartement. Ik ben ondertussen tot inkeer gekomen en ik betreur het dat ik u herhaaldelijk lastig viel met de vraag tot dringende herstelling. Want zo dringend was het natuurlijk allemaal niet.

Maar de ergste van al mijn schanddaden moest toen nog komen. Ik zak bij voorbaat reeds op de knieën uit schuldbesef. Dat ik uiteindelijk besloot om uit het appartement weg te trekken en dus het contract te verbreken, is uiteraard te onbeschoft voor woorden. Ik was blind op het moment dat ik die aangetekende brief verstuurde, dat geef ik toe. U zal nogal geschrokken zijn, kan ik zo denken. Na al die ettelijke keren dat ik u met onbenullige vragen lastigviel, moet dit voor u een pijnlijk moment geweest zijn.

Dat ik sindsdien op allerlei manieren heb geprobeerd om de schadevergoeding van 2850 euro te ontwijken, getuigt enkel van hovaardigheid en een slechte opvoeding. De huurwet is hierin klaar en duidelijk. Bij het vroegtijdig verbreken van een huurcontract dient er een verbrekingsvergoeding betaald te worden. Er is een tijd geweest dat ik zo ijdel was te denken dat ik boven de wet stond. Ik heb zelfs getracht een nieuwe huurder te zoeken. Drie maanden lang ben ik daar mee bezig geweest. Een zoekertje in drie verschillende media en twee à drie rondleidingen met kandidaat-huurders per week. Zo ver wilde ik gaan om mijn gelijk te krijgen. Dat ik uiteindelijk geen huurder vond, is - achteraf beschouwd - een gepaste straf voor mijn hoogmoedige ingesteldheid.

Het spijt me oprecht dat ik u dit allemaal aandeed. Zelfs toen we samen voor de vrederechter zaten, daagde het mij nog niet. In een ultieme poging tot een minnelijke schikking te komen, was u edelmoedig genoeg om in het aanschijns van de vertegenwoordiger der wet met mij te praten. De schikking die u voorstelde - de kwijtschelding van een rekening van ongeveer 100 euro - noemde ik op dat moment belachelijk. Ik vond het in geen verhouding staan tegenover de som van bijna 3000 euro die ik u schuldig was. Nu ik tot inkeer ben gekomen, weet ik wel beter. Het spijt me dat ik uw grootmoedigheid genegeerd heb en dat wij - door mijn onbeschofte gedrag - niet tot een minnelijke schikking zijn gekomen.

Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik niet altijd zuiver van gedachten ben geweest als het op uw persoon aankwam. Ik heb meer dan eens gedacht dat u die schadevergoeding mag steken waar de zon niet schijnt, maar die gedachten probeer ik nu te verdrijven. Vrij van zonde wil ik zijn.

Ik hoop dat u mij kunt vergeven. En dat ik u niet teveel ellende heb berokkend. Ik hoop dat u iets moois kan doen met de 2850 euro waar u recht op hebt. Ik ben ook altijd bereid tot bijkomstige boetedoening voor mijn wandaden. Als u ooit iemand nodig heeft om het gras te maaien of een raam te herstellen, dan hoop ik dat u mij weet te vinden. Ik doe het gratis en met een glimlach.

Ik smeek u uit de grond van mijn hart om vergiffenis.

Met welgemeende en hoogachtende groeten,

Yuri Maanzand

Zoals ik al zei, lieve lezers, ik heb mij hoogmoedig en onbeschoft gedragen en ik ben bereid om een openbare boetedoening te ondergaan. U hoeft mijn daden geenszins te vergoelijken, integendeel. Als u mij na het lezen van deze brief kwaad of verwijtend wil toespreken, dan moet u dat doen. Het zal mij enkel helpen om tot een volledig schuldbesef te komen en zo - op termijn - een beter mens te worden. Ik smeek u: leer mij een lesje.