Onderstaande mail stuurde ik begin deze week naar de NMBS, De Lijn, het ABVV, het ACW en het ACV. Bijna een week later heb ik geen enkele reactie mogen ontvangen.

Beste -

Bij deze laat ik u even meegenieten van de avontuurlijke tocht die ik afgelopen vrijdag, 7 oktober 2005, ondernam van Leuven naar Den Haag. Ik hoef u waarschijnlijk niet uit te leggen waarom ik van een avontuurlijke tocht spreek, ik denk dat die dag voor vele mensen een heus avontuur bleek.

Ik weet alleen dat ik heb afgezien, en dat allemaal in naam van de liefde. Nu zal de gemiddelde romanticus misschien opwerpen dat elke daad die in naam van de liefde geschiedt bij voorbaat een avontuur is, maar dit avontuur had mijns inziens vermeden mogen worden.

Laat ik beginnen met te zeggen dat het voor mij absoluut noodzakelijk was dat ik vrijdag in Den Haag zou geraken. Mijn vriendin - een hardcore amsterdamse - had namelijk een uitgebreid hotel-arrangement geboekt voor mijn verjaardag. Dit plan was reeds lang op voorhand door haar uitgestippeld, en alle administratieve regelingen en kosten waren achter de rug. Terugkrabbelen zonder financiële kleerscheuren was onmogelijk. Ook de optie om niet vrijdagavond maar zaterdagochtend naar Nederland af te reizen, zou de geïnvesteerde som aardig doen beschimmelen. U voelt reeds de wanhoop die zich van mij meester maakte, toen ik vernam dat er op vrijdag 7 oktober geen treinverkeer zou zijn, gecombineerd met ernstig verstoorde busdiensten. Vermits ik geen wagen heb, dien ik mij voor verre verplaatsingen tot trein of bus te wenden. Dat doe ik al vele jaren met veel plezier.

Vrijdagavond vond ik het echter allemaal wat minder plezierig. Dapper als ik ben, besloot ik de reis alsnog aan te vangen en te vertrouwen op het lot en de liefde in mijn hart (die is erg groot, dus ik haal er heel wat vertrouwen uit).

Om 18:00 begon mijn trip.

Na een uur wachten in Leuven daagde de bus naar Mechelen op. Die nam ik blijgemutst, goed wetende dat ik van lange busreizen kotsmisselijk word. Na een uur arriveerde ik in Mechelen, al waar ik na enige tijd wachten wederom een bus kon nemen naar Antwerpen. Toen mijn maag zowat binnenstebuiten was gekeerd, arriveerde de bus omstreeks 21:00 op de Rooseveltplaats. Daar hoopte ik op een busdienst richting Nederland.

Van de zes buschauffeurs die ik om inlichtingen vroeg, wist er eentje me te vertellen dat hij dacht dat er misschien soms wel bussen richting Nederland rijden vanop de Linkeroever. Vermits dat duidelijk de enige optie was die ik had, wachtte ik op een stadsbus richting Linkeroever. Toen ik daar eindelijk arriveerde, had ik een confrontatie achter de rug met achtereenvolgens een buschauffeur die er in het midden van zijn rit de brui aan gaf en twee linkeroever-bewoners die geen weet hadden van bussen richting Nederland. Toen ik na even zoeken een wel erg afgelegen informatie-paal (of hoe heten die dingen?) consulteerde, ontdekte ik dat de laatste bus die ik had kunnen nemen omstreeks 18:00 naar Breda was gereden. Breda was niet mijn bestemming, en het was niet 18:00, maar 21:30. U begrijpt dat ik wanhopig werd.

Ik besloot toen op een bus terug naar het stadscentrum te wachten, en mijn geluk te beproeven in het treinstation. Het was immers bijna 22:00, het aangekondigde einde van de 24-urenstaking. Toen ik daar arriveerde, bleken er geen treinen meer te rijden in de door mij gewenste richting (in tegenstelling tot de informatie die op de nmbs-site wordt verstrekt). Getroffen door een mengeling van liefdesgemis en wanhoop, richtte ik mijn verdwaalde zelf tot een taxi-chauffeur. Die wilde mij graag - en met plezier zelfs - van Antwerpen naar Roosendaal voeren, van waar ik zeker nog een nachttrein richting Den Haag zou kunnen nemen. Het plezier van de taxi-chauffeur bleek 70 euro te kosten. Was er een andere keuze? Nee hoor. Die was er niet.

De taxi-chauffeur lapte het daaropvolgende half uur verschillende verkeersregels en snelheidsbeperkingen aan zijn laars. Het was errug mistig, als in fokking hell, ik denk niet dat ik het al ooit zo mistig heb geweten. Dat is een citaat van de taxi-chauffeur, terwijl hij tegen 80km/u een voorligger voorbijstak. Dat was in de bebouwde kom en ik heb op zijn schermpje gekeken. Tijdens de rit vertelde de chauffeur me dat hij door de week bijklust als - start de lachband - agent. Ik verzin dit niet, het was de absurde nachtelijke waarheid.

In Roosendaal aangekomen, kon ik nog net op een stoptrein richting Den Haag springen. Om ongeveer half twee ’s nachts kon ik mij in de armen van mijn geliefde storten. De tranen stonden me in de ogen.

Dit avontuur heeft me in totaal ongeveer 87 euro gekost, alleen voor de heenreis. Voor die prijs koop ik twee keer een weekendbiljet naar Amsterdam, en dat is een heel stuk verder dan Den Haag.

Om een lang verhaal kort te maken: ik vond het niet leuk. Avontuurlijk, dat wel, maar niet het soort avontuur waar men in Hollywood dollartekentjes van in de ogen krijgt.

Mijn slotvraag is de eenvoud zelve, het antwoord hopelijk ook:

Wie kan mij helpen om zonder wrevel, misselijkheid en een gat in mijn portefeuille op deze dag terug te kijken? Ik weet het niet, maar misschien u wel. Als dat zo is, aarzel dan niet om mij te contacteren. Dat kan zeven dagen op zeven.

Dank bij voorbaat,

Yuri Maanzand -

NB: Probeer - gewoon voor de gein hoor - eens een email-adres te zoeken op de site van de NMBS. De clitoris van een duif is wellicht sneller te vinden. Ach ach. Wat een lol. Zucht.