Minstens drie keer per week – een maand geleden was het nog vier of vijf keer – herbeleeft hij het moment dat ze zijn maag zowat deed imploderen. Hij dacht toen dat ze zou zeggen dat er iemand anders was, of dat ze een enge ziekte had, of dat ze van werk moest veranderen. Aan de blik in haar ogen kon hij niet afleiden wat er ging komen, maar dat kwam natuurlijk doordat hij die blik nog nooit eerder gezien had.

Er was niemand anders. Ze had geen enge ziekte en haar werk was nog altijd hetzelfde. In de plaats daarvan – ze wachtte martelend lang om iets te zeggen – deed ze zijn maag zowat imploderen. Hij heeft altijd gedacht dat zijn hart zou breken, of dat hij acute amnesie zou ontwikkelen, of dat zijn haren op slag grijs zouden worden. Hij kon op geen enkele manier voorspellen wat er met hem zou gebeuren, maar het was dan ook de eerste keer. Dat zijn maag implodeerde. Dat gebeurde echt. Ik zeg dat niet zomaar als een romantische verwoording van een schop in zijn kloten (want dat was het niet) of om op een poëtische manier te verklaren wat ik niet kan uitleggen. Neen. Ik kan het wel uitleggen. Zijn maag implodeerde. Alle lucht werd er uit weggezogen, en al zijn ingewanden werden naar het midden van zijn lijf getrokken. Zijn maag werd zo klein en zo hard als een knikker en hij voelde zich alsof de luchtdruk plotseling honderd keren harder op hem drukte. De implosie duurde enkele seconden en daarna deinde alles weer uit naar buiten. Zijn maag blies zich weer op als een ballonnetje en duwde de rest van zijn lijf heel even voorbij de grens van zijn normale lichaamsomvang. Zijn aders zwollen op en zijn ogen duwden tegen hun oogkassen. Hij begon te zweten als een paard en zijn kleren leken heel even te klein. Daarna nam alles weer normale proporties aan.

Zijn lijf werd rustig. Maar niets zou ooit nog hetzelfde zijn. Sommige dingen verwerk je niet. Dat weet hij nu. Sommige dingen blijven voor altijd pijn doen. Het enige wat er verandert is de herinnering. Die vervaagt een beetje en hopelijk steeds meer en meer. Maar de pijn blijft. Die gaat nooit meer weg. Dat wist hij niet voordat zijn maag implodeerde. Zij leerde hem iets wat hij niet wist. Aan de blik in haar ogen kon hij niet afleiden wat hij moest verwachten, maar dat kwam natuurlijk doordat hij die blik nog nooit eerder gezien had.