Nou ja. Gedicht is veel gezegd. Natalia en Laura Lynn, die krijgen een echt gedicht van mij. Maar Peter R. de Vries, daar moet ik nog even over nadenken. Laat ik u dus voorlopig even teleurstellen door niet in rijmen te vervallen. Waar ik wel graag in wil vervallen is een oeverloze en nooit eerder gehoorde schuttingtaal bevattende scheldtirade aan het adres van Nederlands grootste misdaadverslaggever. Daarmee is eigenlijk meteen alles al gezegd, want van pakweg websites maken heeft de man niet veel kaas gegeten. Bekijk hier zijn spuuglelijke narcistische poëzie-album website. Braken doet u best in een plastic zak van de Aldi, die zijn groter.

Waar staat trouwens die eenzame R. voor? Peter Rundbark de Vries? Peter Ruikeensaanmijnvinger de Vries? Peter Rozewater de Vries? Peter Rarara de Vries? Peter Retep de Vries? Peter Rotopmetjetussenletters de Vries? Peter Rhaaaamijngodwatbenikgeil de Vries? Uw ideeën graag in het reactiedinges. Peter Reactiedinges de Vries, hahahahamoewahafnurk.

Onsamenhangende essays schrijven over Peter Rolexkid de Vries is een stiekeme hobby van ondergetekende. Wat ik daarnaast ook graag doe is belachelijke variaties verzinnen op de tweede voornaam van Peter Rolmops de Vries. Verder doe ik ook aan kantklossen en durf ik al eens een hengel in verbodentevisvijvers te werpen.

En dan nu een uitroepteken! Of nee, een komma. Ik bedoel een punt? Ach; whatever: een woord van uitleg voor de vlamingen onder mijn lezerspubliek. Peter Rampetamp de Vries is een Nederlandse journalist die zich in de loop der jaren heeft gespecialiseerd in het ophelderen van moordzaken en andere heikele kwesties waarbij de politie en het justitioneel apparaat vloekend in het zand beten. Zijn laatste wapenfeit is de zaak Natalee Holloway. Als u die kwestie gemist heeft, dan moet u dringend uw kop uit de humus trekken en de krant gaan lezen. Want daar staat alles in. Zo werken kranten namelijk. Daar staat doorgaans alles in.

Ik maak even een sprongetje, want ik heb geen zin om heel die kwestie Holloway uit de doeken te doen. Bovendien zijn de senseo-pads op, en daar word ik humeurig van. Peter Ruftrok de Vries drinkt vast elke ochtend een lekker kopje espresso uit een design-tasje. Ik durf te wedden dat zijn koffie nooit opraakt, want Peter Rarentist de Vries zit er warmpjes in. Hij maakt namelijk erg succesvolle televisieprogramma’s, die tot diep in de Amerikaanse wildernis bekeken worden door amerikaanse dommekloten die niets beter te doen hebben. En ofschoon hij hoe dan ook sterk is in het oplossen van onoplosbaar gewaande misdaad-kwesties, dat neemt niet weg dat Peter Rukker de Vries een puberale aandachtshoer is die zowat alle morele standaarden en integriteit aan zijn glimmende laarzen lapt. De manier waarop hij de bekentenis van ene Joran van der Sloot in beeld bracht, tart werkelijk elke verbeelding. Zonder nuance, zonder al te veel context en met veel twijfelachtige oneliners promoveert hij zichzelf als de nieuwe messias. Zie hem daar staan op het strand van Aruba, de armen gespreid en de ondergaande zon op de achtergrond. Zie hem daar in ronkende bewoordingen en - ik zei het al - twijfelachtige oneliners de blijde boodschap prediken. Een mens zou van minder lillend en trillend op het strand in elkaar stuiken.

Begrijp me niet verkeerd, lieve lezers! En weer een uitroepteken! En nog één! En nog één? Okee, dan niet. Begrijp me niet verkeerd, ik vind die Joran van der Sloot een egocentrische en immorele klootzak wiens balzak men zou moeten scheren met een spaghettivork, laat dat duidelijk zijn. Maar die Peter Rookworst de Vries is me toch een gluiperige gladjanus, daar bestaan geen woorden voor. Of jawel, toch! Gluiperige gladjanus bijvoorbeeld. Of onbetrouwbaar ogende populist. Of iemand die - als zijn vrouw ligt te slapen - stiekem gaat zitten kwijlen over foto’s van Rita Verdonk.

In het wonderlijke programma De Wereld Draait Door vond Peter Rastafari de Vries het onheus dat zijn nieuwe boekje niet werd besproken, ofschoon daar volgens hem keiharde afspraken over werden gemaakt. Of die kleingeestige opmerking op waarheid berust, zal me rookworst wezen. Peter had in plaats daarvan beter van zijn tak gemaakt over het feit dat Matthijs van Nieuwkerk geen enkele vraag heeft gesteld over de manier van werken van de reporter, en op geen enkele manier heeft gepolst naar zijn sensatiezucht, de ziekelijke manier waarop hij de moeder van Natalee Holloway het schokkende nieuws kenbaar maakte, en de ego-propaganda die hij onder het mom van verslaggeving op duizenden nietsvermoedende kijkbuiskijkers loslaat. Ik vind die Matthijs een leuke jongen, maar het interview met die naar warmte en tederheid hunkerende bakvis was werkelijk ondermaats. Ik doe bij deze dan ook een oproep aan het adres van De Wereld Draait Door. Haal die Peter Raaskal de Vries opnieuw naar de studio, en laat hem vijf minuten reclame maken voor dat boekje waarmee hij ongetwijfeld nog meer reclame voor zichzelf wil maken, en leg hem dan verdomme het vuur aan de schenen. Waarom moest hij ons per se het ellenlange verdriet van moeder Holloway in de maag splitsen? Waarom reisde hij naar Aruba om als een mislukt presidentskandidaat over het strand te wandelen, op zoek naar totaal nietszeggende plekjes zoals de openbare telefoon waar Joran die bewuste nacht naar zijn vriend zou gebeld hebben? Waarom spreekt hij voortdurend van een volledige bekentenis als hij weet dat dat rechterlijk gezien lang niet zo makkelijk ligt? Waarom is hij zo’n pedante spreker? Hoeveel centjes houdt hij aan dit alles over? Enzovoort, enzoverder. Ik zeg maar wat, dat begrijpt u. En die moeder Holloway zag er ook niet erg gezond uit. Dat kan ik haar niet kwalijk nemen, natuurlijk. Maar het feit dat ze ermee instemt om voor het oog van de camera haar verdriet te tonen terwijl niemand - noch de kijker, noch de politie, noch niemand anders niet - daar een boodschap aan heeft, spreekt boekdelen. Ik gun haar vanzelfsprekend haar grieven, haar tranen en haar ongeluk. Maar de manier waarop ze Peter Reporterzonderschroom de Vries helpt om haar dochter tot een goedkope soapactrice te degraderen, vind ik van weinig integriteit getuigen. Maar ach. Het zal wel iets met haar amerikaanse achtergrond te maken hebben, zeker?

Dus die Joran is een egoïst, meneer Ratelband de Vries een aandachtshoer, zijn undercover-hulpje dat Joran de verboden vraag stelde een dubieus tiep en vermoedelijk een handlanger van Krimson, mevrouw Holloway een uiterst desperate housewive, en - last but not least - haar dochter een coke-snuivend drankorgel. Dat zijn uiteraard allemaal ingrediënten voor een sensationele soap. Ook ik heb smikkelend en smakkelend het hele verhaal zitten volgen. Maar waarom heeft men het zo zelden over de herhaaldelijk tilt slaande sensatie-meter van de hele kwestie? Of over de braakneigende propaganda van Peter Rupspiemel de Vries? Ik heb niks tegen goedkope televisie, maar laten we een rupspiemel een rupspiemel noemen. De grootste drijfveer van die Peter Rudolf (Die Rudolf is een afdankertje, want mijn synoniemen zijn op) de Vries staat zonder enige twijfel gelijk aan de grootste ambitie van elke pas ontluikende puisterige puber, met name het platvloerse wonder der zelfbevlekking. Dat is toch godverdomme zo klaar als een klontje? Deze zelfverklaarde misdaadevangelist zit zich al wekenlang in goedbekeken programma’s ongegeneerd af te trekken, en er is niemand die hem ook maar een zakdoekje aanbiedt.

Ik ga bijwijlen naar een plastic zak van de Aldi verlangen.