Ik had afgelopen weekend een bizarre droom slash nachtmerrie. Ik droomde het vervolg op Independence Day, het buitenaardse film-vehikel waarin zowat half Europa door lelijke groene mannetjes aan gruzelementen werd geknald, maar de US of A bleven gelukkig allen buiten schot. In mijn droom-sequel kwamen de lelijke groene mannetjes terug naar de aarde, en dit keer was er geen ontsnappen meer aan.

Ze hadden zich jarenlang geoefend in telepathie en hypnose, en alle aardklootbewoners gaven zich gedwee over aan de machtsgeile slijmballen. De volledige wereldbevolking werd rudimentair in twee helften verdeeld. De ene helft werd naar de maan geteleporteerd om er slavenarbeid te verrichten in werkkampen, de andere helft - waar ik ook onderdeel van uitmaakte - bleef op de aarde om onderworpen te worden aan gruwelijke biologische en chemische experimenten. Zo kregen we op gepaste tijdstippen vreemde pillen bij de lunch, waardoor we een paar uur later onder het lijden van middeleeuwse pijnen muteerden in allerlei hybride animale euh mutaties. Wat me het meest is bijgebleven is het moment waarop mijn nek groeide tot een lengte van meer dan twee meter en mijn gezicht de trekken van een giraf begon te vertonen. Ik stootte me voortdurend aan het plafond en deurstijlen omdat mijn ogen en hersenen niet voorbereid waren op dit hoge perspectief.

Enfin enzovoort. Ik vroeg me bij het ontwaken af of mijn droom misschien een voorafspiegeling was van een eventuele werkelijke sequel op voornoemde blockbuster, maar een korte zoektocht op imdb leverde niks op.

Wél ontdekte ik dat één van de beroemde gillen van James Brown gebruikt werd als een sound effect voor de laser-gun van een buitenaardse aanvaller. Those aliens got soul.