Ik begrijp niet waarom mensen spreken van een verdwaalde kogel. Een kogel kan niet verdwalen. Een kind kan verdwalen in het bos, of u en ik kunnen verdwalen in een stad die we niet kennen of de weg kwijtraken als we dronken zijn en het is donker. Maar een kogel is nooit dronken. Je kan ook verdwalen in een groot gebouw. Een nieuw groot onbekend gebouw waar alle gangen op elkaar lijken en achter elke deur een nieuwe gang zit. En als je lang genoeg loopt moet je toch ergens uitkomen denk je dan. maar dat denk je maar. Want hoe langer je rondloopt in een groot onbekend gebouw dat je niet kent, hoe erger je verdwaalt. Dat gebeurt altijd. Maar een kogel, die kan niet verdwalen. Een kogel gaat om te beginnen altijd rechtdoor. Mensen die verdwalen gaan niet rechtdoor, integendeel. Mensen die verdwalen hebben juist de neiging om zoveel mogelijk zijwegen in te slaan. Dat is ergens wel logisch, want iemand die rechtdoor blijft lopen, loopt ook steeds verder weg en loopt - indien hij aan het verdwalen is - ook steeds verder weg van de eigenlijke bestemming. Als je echt heel erg lang en hardnekkig volhoudend rechtdoor loopt, kom je waarschijnlijk uiteindelijk wel ergens uit waar je moet zijn, maar ik ken niemand die zo gek is. Mensen lopen niet zomaar rechtdoor als ze verdwalen, mensen kiezen zijwegjes. Wat ook risico’s met zich meebrengt, je kan bijvoorbeeld in rondjes gaan lopen. Mensen die slim zijn, hebben dat na een tijdje door, minder slimme mensen lopen drie of vier keer hetzelfde rondje voordat ze beseffen dat ze bepaalde dingen al drie of vier keer gezien hebben. Echt domme mensen lopen vijf of zes keer hetzelfde rondje en geraken toevallig op een andere weg omdat ze plotseling naar rechts in plaats van naar links inslaan. En dan denken ze dat ze al een heel eind hebben gelopen omdat ze vijf of zes keer de afstand hebben gedaan die echt slimme mensen maar een keer doen. En daardoor worden ze bang dat ze mijlenver van hun bestemming zijn, terwijl ze in werkelijkheid waarschijnlijk gewoon rond hun bestemming zijn gelopen. Het toeval zal hen dan uiteindelijk wel brengen waar ze moeten zijn, maar voor het zover is, kan er heel wat tijd verstrijken. Zulke dingen doet een kogel niet. Een kogel is noch slim, noch dom, en een kogel draait geen rondjes rond zijn bestemming. Een kogel gaat recht op zijn doel af, en altijd rechtdoor. Het kan natuurlijk gebeuren dat een kogel ergens tegen afketst en daardoor een kleine afwijking van zijn baan oploopt, maar zelfs dan zal hij nog rechtdoor blijven gaan. Op dat kleine hoekje na - dat geenszins een bocht kan genoemd worden - gaat een kogel altijd rechtdoor. Geen enkele kogel ter wereld maakt uit zichzelf bochten. En de wijsneus die me nu wil tegenspreken en beweren dat kogels met warmtegevoelige doelzoekkop wel bochten kunnen maken, die moet zijn mond houden. Dan zou mijn betoog namelijk geen steek meer houden. Ik weet ook dat sommige kogels misschien wel bochten kunnen maken, en als de technologie blijft evolueren kunnen kogels binnen afzienbare tijd elkaar zelfs voorrang van rechts verlenen en parkeren, maar tot die tijd - en ver daarna want ik blijf volhouden - gaan kogels rechtdoor. Waar het om gaat – principieel gezien - is dat een kogel niet kan verdwalen. Een kogel kan niet verdwalen. Denk daar maar eens over na. Een kogel kan niet verdwalen, dat is onmogelijk. Bochten maken tot daar aan toe, maar verdwalen kan hij niet. Zelfs een verdwaalde kogel met doelzoekkop bestaat niet. bestaat niet. Een verdwaalde kogel is een uitdrukking waar ik niet van hou. Net zo min houd ik van de uitdrukking ik kan geen pap meer zeggen.