Knaagdieren. Ik begrijp er steeds minder van. Het enige wat ik zeker weet is dat ze knagen. En ze doen dat goed. Ze blijven knagen en knabbelen tot er schijnbaar niks meer overblijft. Dat knabbelen is ergens heel aantrekkelijk, zoals bijvoorbeeld knabbelen op een wortel, gedipt in cocktailsaus, of zoals knabbelen op een oorlelletje. Dat is heel plezierig en mooi om zien. Ook mooi om geknabbeld te worden.

Soms is het iets meer knagen dan knabbelen. Dat is minder prettig. Dat duurt langer. Dat zit meer vanbinnen dan vanbuiten. Je ziet het niet altijd, het knagen. En ik voel het meer dan dat zij het doen, denk ik. Wellicht beeld ik me regelmatig in dat er aan me geknaagd wordt, terwijl er in werkelijkheid alleen maar iemand wil knabbelen. Aan een wortel of aan mijn oorlel, maakt niet uit. Gedipt in cocktailsaus. Graag eigenlijk.

Ik zal het nooit vatten, denk ik. Waarom knabbelen soms voelt als knagen; waarom knagen er kan uitzien als knabbelen - dat laatste is heel erg lastig; of waarom er soms te lang gewacht wordt met knabbelen waardoor je uiteindelijk zelfs vrede neemt met een beetje knagen.

Het is een mysterie, een tweespalt, een dentaal dilemma. Dat zal het altijd blijven.
En dan heb ik het nog niet eens over bijten gehad…