Of dat moment dat ze All by myself van Eric Carmen opzet tijdens de begrafenis van haar echtgenoot. Als aandachtige kijker weet je natuurlijk allang dat zij onrechtstreeks de hand heeft gehad in de onfortuinlijke dood van haar man. En dat ze geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken, heb je ondertussen ook al begrepen. And that she won’t take no for an answer. Dat is allemaal heel erg duidelijk in beeld gebracht, voorafgaandelijk aan het pompeuze gedrag op de begrafenis.

Maar toch is het plaatje nog niet helemaal rond. Wie is die dame eigenlijk, die over lijken gaat om haar doel te bereiken? Wat drijft haar in deze onnavolgbare queeste naar roem, rijkdom en schoonheid? Is het de incompetentie om zich in werkelijke menselijke relaties te binden? Is het een vlucht uit een kleinburgerlijk en beangstigend gezinsleven? Wellicht zijn dat allemaal mogelijke verklaringen, de ene al plausibeler dan de ander. Maar waar het werkelijk om draait bij deze dame - iets dat op de begrafenis van haar man plotseling zo klaar als pompwater wordt - is egoïsme. Bijtend, niets ontziend egoïsme zonder weerga of precedent.

Je ziet haar staan met haar gefakete tranen en zwarte voile uit de design-shop, en je denkt fuck wat een nepwijf. (Je denkt ook fuck wat een actrice, en ik wil haar, ik wil haar, nepwijf of niet, doch dit terzijde.) En dan zet ze die gruwelijke song in gang. All by myself, don’t want to be all by myself. Waar het bij de doorsnee begrafenis draait om de overledene, en het bewieroken en bewonderen van vervlogen daden en karaktertrekken, slaagt zij erin om met één druk op de play-knop alle aandacht op zichzelf te vestigen. Alsof zij plots het slachtoffer is. Walgelijk pijnlijk egoïsme. Blikken verstommen en monden vallen open bij het zien en aanhoren van zo’n bodemloos gebrek aan tact en respect.

Mooi is dat.