Een mens leeft maar één keer. Een mens heeft zo veel tijd, en hij verprutst er zo veel. Een mens ligt op een dag in de zetel - voor de zoveelste keer - te mijmeren over wat was en wat komen zal. Een mens mag dat niet te lang doen. Op zeker moment ligt een mens in de zetel te betreuren dat wat was nooit meer komen zal en dat wat niet was nog veel minder. Dat wat nog komen kan misschien al had moeten komen en waarschijnlijk nog heel lang op zich zal laten wachten. Een mens is gevaarlijk voor zichzelf. Het is veel belangrijker om te doen wat gepland is dan om te plannen wat moet gedaan worden. Al moet niks natuurlijk. Maar toch. Een mens piekert zich suf over alle verloren momenten in zijn leven zonder te beseffen dat dat piekeren op zich ook een verloren moment is. Niet denken maar doen. Niet twijfelen maar doorhakken. Knopen. Een doorgehakte knoop is geen knoop meer. En dat is goed. Actie.