Fans van de familie Pfaff blijven me verbazen. Behalve hun niet aflatende stroom reactie-spam, valt men mij ook regelmatig email-gewijs lastig. Om één of andere reden ziet de gemiddelde Pfafffan (wat een prachtig woord is dat toch) in mij de uitgelezen tussenpersoon om hen in contact te brengen met de gesponsorde afgoden uit Brasschaat. Deze hartstochtelijke, wanhopige en openhartige berichten deel ik uiteraard volgaarne met mijn bezoekers. Lees en huiver.

(Uit angst voor represailles heb ik de namen van de fans gewijzigd.)

Als ironie een leesteken nodig heeft, dan moet elke aflevering van de Pfaffs vanaf nu ingeleid worden door Etienne Vermeersch.

Ik wilde trouwens nog iets grappigs schrijven over de Pfaffs, omdat het zo lang geleden was. Maar toen ik vernam hoe Vlaanderens meest gesponsorde huishouden omging met de dood van één hunner geliefden, verging het lachen mij even snel als de subtiliteit van een zin met een ironieteken erachter. Zelden werd de angst voor de dood beter in beeld gebracht. Ettelijke filosofen draaien zich om in hun graf. En dat doen ze niet omdat half België erop staat te kijken.

Maar! Op de website van de Pfaffs is gelukkig te lezen dat bompa weer aan de beterhand is.

Ik hoorde vannacht op de ironische zender Liberty TV de webmaster van het evangelisch discussieforum ZatteVrienden onder andere praten over de visie achter zijn website. Er was in geen velden of wegen een ironieteken te bekennen. Ik doe een oproep voor meer overheidssubsidies voor Liberty TV, zodat ze zich een lachband kunnen aanschaffen.

De invoering van dat vermaledijde ironieteken zou hoe dan ook één jolige consequentie hebben: behalve een hele hoop moeilijke woorden en uitdrukkingen is er dan plots ook een leesteken dat fans van de Pfaffs niet begrijpen.

En verder is dit de schoonste zin ter wereld. Eat that, irony mark.

Jean-Marie stond in ontbloot bovenlijf het gras te maaien. Vanop de zijlijn werd hij aangespoord door Vincent van Quickenborne, de nieuwe vriend van Lyndsey. Het huwelijk van Lyndsey en Dave Volders was enkele weken geleden op de klippen gelopen toen zij haar eega in het holst van de nacht had betrapt op het bezwangeren van Angie, de olijke viervoeter van zus Kelly. «Ik mocht van Bompa», was zijn schamele verdediging. Zonder verdere discussie werd hij uit de familie gezet, ondanks het feit dat Angie het duidelijk een fijne knaap had gevonden.

waarschijnlijk zo’n een canvas kijkend type, model net weglopen uit de vrt reeks “het eiland”, dan niks liever doet dan te komen kakken op de simpele werkende mens, die na zijn dagtaak gewoon ontspannende televisie wil kijken en zijn verstand effe op nul wil zetten.

- lees meer -

Vanuit het kleine ronde raampje van zijn capsule - de Aliplast Challenger - keek Jean-Marie Pfaff neer op de aarde. Zijn zelfgemaakte raket had zonet onze dampkring verlaten en de kleine groene planeet werd kleiner en kleiner. De boordmotor ronkte gemoedelijk en de raket won zienderogen aan snelheid. Op de radio klonk Songs of Love and Transpiration van wereldster Dana Winner en Jean-Marie nam een slok van zijn glas zelfgebrouwen whisky. Daarvan had hij altijd een voorraadje bij zich op zijn vele ruimtereizen en hij kon er gretig van genieten tijdens momenten van melancholie.

Het was wederom een bewogen dag bij de familie Pfaff. Debby en Nicolas hadden een hele namiddag op het adoptiebureau gezeten om een nieuw kindje te bestellen. De koter die Debby zopas op de wereld had gezet, bleek namelijk niet te voldoen aan de door het ouderpaar vooropgestelde eisen. De baby was helemaal niet zindelijk en krijste elke nacht dat het een lieve lust was. Zelfs bompa Pfaff - hardhoriger dan een mol blind is - stond regelmatig in het midden van de nacht met een baseball-knuppel bij het wiegje omdat hij niet kon slapen door de kinderlijke decibels. Dus besloten Debby en haar plastic playboy om het kindje naar de kringloopwinkel te brengen om daarna voor zichzelf een goedkoop afrikaantje te bestellen. Een Aliplast-tattoo behoort tot de mogelijkheden.

… aldus Lyndsey Pfaff, in een filosofische discussie met haar kersverse geliefde. Dave stak ongeïnteresseerd een sigaret op wijl ik hem zag denken: Het is te hopen dat gij nooit uiteen gaat, poepke, want ik wil hier zoveel mogelijk sponsorgeld opstrijken voor het te laat is. Lyndsey sloeg hun zo goed als onaangeroerde huwelijksalbum open en kwijlde een eind weg over de foto’s van de dans hunner tongen die in de kerk van Brasschaat Peppi en Kokki voorgoed tot man ende vrouw had gebombardeerd.