Ik ontdekte vorige week dat ik te veel droom en te weinig plannen maak. Ik probeer dat proces om te keren. Tot zover de Bond-Zonder-Naam-spreuk van de week. U mag gauw vanalles van mij verwachten. Vanalles is onder andere een verslag van dat getetter hier een tijd geleden, een verslag van cabareteske ondingen en wat dat met mijn ego doet en ook wat mijn ego daar dan verder mee gaat doen, een hele hoop liefdesbrieven en een plan - nee, geen droom - om daar een uitgever mee lastig te vallen. En ik ga reageren op al jullie reacties die tot op heden stilzwijgend op een antwoord wachtten. En ik ga veel meer schrijven. Dat is ook een plan. Voeg daar een k aan toe, en je hebt een plank en dat heeft er verder helegans niks mee te maken. Maar een plank mag ook al eens gezegd worden. Plank. Zo.

Voorlopig moet u het doen met het volgende. Vanavond - ja, vanavond al, ik weet het - is er een Groote Diversiteitsshow in Alma 2 in Leuven. Die show is een onderdeel van de Week van de diversiteit van de Leuvense Studentenraad. Vanavond gebeurt er vanalles, en vanalles is onder andere iets met muziek, iets met kortfilm, iets met iets dat ik niet meer weet, en ook iets om te lachen. Dat laatste komt ook door mij. Of nee, dat kwam door mij. Want als u doorklikt naar het programma, dan ziet u daar ergens Maanzand staan. Maar Maanzand kan niet, want Maanzand is ziek. Dat is niet echt helemaal waar, maar neemt u dat nu gewoon even van me aan. En ook dat Maanzand een afgevaardigde stuurt in de persoon van Nicolaas Breytenbach, een Zuid-Afrikaans antropoloog. Meneer Breytenbach zal het vanavond hebben over de Zuid-Afrikaanse Scheldkabouter. En daar heeft ondergetekende niks, maar dan ook helemaal niks mee te maken. Of misschien een klein beetje, maar vertel het vooral niet verder.

En kom gewoon kijken als u in de buurt bent.
Het is leerrijk en educatief verantwoord, namelijk.

Mijn koffie is zwarter
en mijn wekkers zingen zelden zo vroeg
Maar anders is er anders niet

Ik ontmoet hem tijdens gedagdroom
Staren we in tweezaamheid naar de einder
van grenzeloze golven met schuim in hun kop

Mijn lach en mijn traan, mijn donkerkop
Mijn woordlief, mijn nimmer, mijn altijd, mijn muur
Mijn zwijgen, mijn stilheid, mijn nacht

Mijn koffie smaakt zwarter
maar de afentoe duisternis in mijn hoofd
wortelt zich warm in mijn geschiedenis

Ik kom hem tegen net voor de avond valt
die ik dan - net als hij -
tweedehands tracht op te vangen

Mijn ochtend, mijn koffie, mijn dagdroom, mijn boek
Mijn baard en mijn inborst, mijn willen, mijn mooi
Mijn golven met schuim en de storm in mijn oog

Mijn koffie is zwarter
maar hoe harder ik dat roep
hoe milder de smaak en dansend het aroma

Ik zie hem stijgen op barricades
en hoog - en dat brullen ben ik
en dat roepen, het tieren, ach

Mijn bergen, mijn dalen, mijn stijgen, mijn taal
Mijn zelf doe ik alles, mijn kaap de goede hoop
Mijn huis en mijn haven, mijn einder, mijn lot

Mijn koffie wordt kouder
maar heilzaam zijn thermos in mijn hoofd
van ja allez vooruit en ik heb uw goesting

In mijn goesting zie ik hem staan
Ik zie zijn handen, voor altijd de mijne
en mooier dan dat zal het nimmer zijn

En kijk, aanschouw, proef het woord nimmer
De nooitheid van taal zit diep in mijn vel
In de mortel nog vaag de druk van zijn duim

Mijn koffie is koud
en de mok valt aan schimmel ten prooi
maar zelfs dat moet zo zijn want zo moet het zijn

Mijn rijm en mijn mist en mijn wandel, mijn lucht
Mijn groote onbekende schilder
Mijn vader ben ik

Dit is een droef maar waargebeurd verhaal.

Toen de ouders van Danny Amaruiz jaren geleden met hun elfkoppige kroost van Cuba naar België verhuisden, konden ze niet vermoeden wat de toekomst voor hen in petto had. Vader Amaruiz zag België als het beloofde land, waar al hun dromen zouden uitkomen. Moeder de vrouw volgde gedwee, met in haar kielzog elf kleine cubaantjes. Danny was de jongste en de minst opvallende van het gezelschap. Maar daar zou gauw verandering in komen.

Toen Danny in het vlaamse lagere onderwijs werd gedropt, was er in eerste instantie niet veel aan de hand. Het kind was de taal niet machtig, maar door zijn exotische uiterlijk en voortdurende glimlach wist hij desalniettemin vlug een aantal vriendjes te vinden. Na enkele weken sprak de kleine jongen al een aardig mondje nederlands, en ook frans en engels bleken hem erg goed af te gaan. Het mag dan ook niet verbazen dat de familie Amaruiz in de loop van het schooljaar bezoek kreeg van de directeur, die beide ouders kwam feliciteren met de opmerkelijke taalkundige vooruitgang van hun oogappel. En daar bleef het niet bij. Op het eerste rapportje dat Danny mee naar huis bracht, stonden alleen maar negens en tienen. Al gauw werd hij dan ook door familie, buren en vrienden tot een regelrecht wonderkind gebombardeerd. Dat had vooral als gevolg dat Danny voor elke onbenulligheid - zij het bij de bakker dan wel aan het gemeenteloket - als fulltime familietolk werd aangesteld. En daar werd onze kleine held niet echt gelukkiger van.

Een groot geluk is mij ten deel gevallen. Vrijdag eerstkomende zal eerwaarde heer Wim Helsen - begenadigd komediant, verteller en poëtenvriend - in het één-programma Man bijt hond mijn gedicht ‘Als ge droomt‘ voorlezen. Meerbepaald in de slotrubriek ‘Vrienden van de poëzie’.

Dat mijn gedicht op deze manier in het wereldlijke zwerk gesmeten wordt, is erg aangenaam. Maar dat een klassebak als Wim Helsen het met zijn knisperende krwiiieek-krrwiieeek-moefie-moefie-bomenstem zal vertolken, dat voelt als een klein kadootje. Daarom bij deze en op voorhand reeds mijn welgemeende dankbetoogsels in de richting van Wim. Dankuwim. Als ik u ooit tegenkom, dan zal ik Dag vriend zeggen.
(Niet dat u iets hoeft terug te zeggen, maar ik wil gewoon één keer het gevoel hebben een echte idolate bakvis te zijn.)

Maar dat is voor later. Nu eerst dit:

Een jaar geleden ongeveer belde ik met mijn lief. Eén dagje voor ik haar amsterdamse stulp met een welverdiend bezoekje zou vereren, meldde ze me dat er al nieuwe lakens op het bed lagen. Dat kaderde in een uitgekiend olfactorisch plan om het bed toch dat frisse gevoel van schone lakens te geven, maar tegelijkertijd ook die sensatie van beslapenheid. De nacht voorafgaandelijk aan mijn komst, zou ze het bed namelijk op enthousiaste wijze van een ongekend lijfelijk aroma voorzien. Een dag later zou ik dan blij kunnen wegzakken in een cocktail van frisse lakens en de zoete lijfgeur waar ik zo van hou. Het was toen dat het me begon te dagen dat ik de vrouw van mijn dromen had gevonden.
Beter laat dan nooit.

Ik droomde afgelopen nacht over een zoen. Ik werd indringend gekust door het meisje van (één van) mijn dromen. Het was het soort nazinderende droom waarbij je ’s morgens proeft wat je gedroomd hebt. Tinteling in je lippen en weemoed op je tong. Het soort droom waarna je teleurgesteld bent dat je ontwaken moet. Een droom die de rest van de dag op je schouder blijft zitten en af en toe in je oor blaast. Of aan je oorlel knabbelt. Een loslippige eendagsbeschermengel.

Filip Dewinter lag op zijn rug in het gras. Hij had een grasspriet tussen de tanden geklemd en genoot van de zonnestralen op zijn blanke huid. De lucht boven hem was blauw en helder. Enkele wolkenslierten deden hem wegdromen naar verre landen en exotische bergtoppen die geen mens ooit gezien had. Een lieveheersbeestje - zich van geen kwaad bewust - klauterde met veel moeite langs zijn scheenbeen omhoog om op het topje van Filips knie halt te houden.

Ik had afgelopen weekend een bizarre droom slash nachtmerrie. Ik droomde het vervolg op Independence Day, het buitenaardse film-vehikel waarin zowat half Europa door lelijke groene mannetjes aan gruzelementen werd geknald, maar de US of A bleven gelukkig allen buiten schot. In mijn droom-sequel kwamen de lelijke groene mannetjes terug naar de aarde, en dit keer was er geen ontsnappen meer aan.

Dromen verwelken
Herinneringen vergaan
Ik begrijp er meestal niks van
Maar onze vriendschap euh
zal ik altijd verstaan