Nou ja. Gedicht is veel gezegd. Natalia en Laura Lynn, die krijgen een echt gedicht van mij. Maar Peter R. de Vries, daar moet ik nog even over nadenken. Laat ik u dus voorlopig even teleurstellen door niet in rijmen te vervallen. Waar ik wel graag in wil vervallen is een oeverloze en nooit eerder gehoorde schuttingtaal bevattende scheldtirade aan het adres van Nederlands grootste misdaadverslaggever. Daarmee is eigenlijk meteen alles al gezegd, want van pakweg websites maken heeft de man niet veel kaas gegeten. Bekijk hier zijn spuuglelijke narcistische poëzie-album website. Braken doet u best in een plastic zak van de Aldi, die zijn groter.

De plank waarop ik slapen moet is hard. Dat zal de volgende vijftien jaar niet anders zijn. Vijftien jaar zonder u. En dat allemaal omdat de rechter niet wilde geloven dat ik een boomchirurg ben. Dat ik de kamerplanten knuffel als ik ergens op bezoek ben. En dat coprofagie goed is voor de spijsvertering. Dat ik kwaad wordt als mensen met mij lachen. En ja ja, dat dat gevaarlijk is met een mes in de hand. Ze zeggen dat ik naast uw lijk heb zitten scrabbelen. Tegen een denkbeeldige scrabblepartner. Onzin natuurlijk. Hij is niet denkbeeldig, hij is echt en hij heet Rigor Mortis. Dat kunt gij beamen.

Waar zijt ge toch?

Yuri

Ik hoor nog steeds het gereutel uit je keel toen ik de touwen strakker trok. De gezwollen aders in je nek en de dofheid in je gezicht zijn voor eeuwig op mijn netvlies gebrand. De blik in je ogen toen ik de kleren van je lijf scheurde. Als een jonkvrouw die voor het eerst haar kuisheidsgordel verloor en wiens blanke vel nooit eerder het daglicht zag. Het gekraak van je tere meisjesbotten toen ik je onderarm brak. De levensvreugde die vervloog als maanzand, in de steek gelaten door de zwaartekracht. Die ene traan toen ik je maagdelijkheid streelde, en je besefte dat dat het laatste was.

Voor altijd de jouwe,

Liefs, Yuri