U boft, heer Maanzand, want u hebt al bij al een gemakkelijk publiek,. Mocht u met mijn publiek af te rekenen krijgen dan greep u wellicht naar een telraam (ik zeg maar wat). Onder mijn lezers tel ik een advocaat, een boekhouder, een pompbediende, een magistraat, een automecanicien, een leverancier van magere yoghurt aan het Hof, een postbode, verscheidene afgevaardigden van kamer en senaat en, last but not least, een gepensioneerde beroepsuitvinder die vanwege zijn ouderdom dusdanig mentaal geretardeerd is dat hij de uitvinding van tegelijk het wiel en het warm water claimt.

Maar bon, laten we bij de zaak blijven want de tijd is dringende. Eens u het merk van uw klavier kent is de eerste klip genomen. Als u eenmaal weet met welke wapens u uw kruistocht aanvat is de inschatting van het slagveld een volgende prioriteit. Weet wie u vijanden zijn! En laten wij er niet omheen lullen, heer Maanzand, uw vijanden zijn uw medebloggers. Kwestie wordt dit wel met twee g’s geschreven. Een mens zou het op den duur zelf niet meer weten, ook al ontwierp hij omslagen voor woordenboeken. Maar goed, laten wij den vijand aanschouwen.

Neem 1000 willekeurige weblogs, leg ze naast elkaar, vergelijk ze en kom vervolgens tot de conclusie dat ze in geen duizend jaar aan uw stek kunnen tippen. Dergelijk superioriteitsgevoel onderhoudt u best door elke avond een warm bad met extracten van muntbladen en lavendelbloemen te nemen. Ik heb reeds menig bad genomen. Met geschrompeld vel kroon ik mij dagelijks tot prins van het webloggebeuren op een plaatselijk volksplein. Mijn vier zonen zwaaien daarbij uitbundig met vlaggen en mijn beide dochters spelen op aandoenlijke wijze ‘de laatste post’ op trompet en bugel. Mijn vrouw probeert in alles een beetje de maat te houden maar van pure alteratie slaagt dat schaap er maar zelden in om de afgesproken driekwartsmaat aan te houden. Soms wanen wij ons ter hoogte van de Menenpoort maar dan elders en met iets minder toeschouwers.

Enkel zij die overtuigd zijn van eigen kunnen zullen zich, in een wolk van bezoekende erkenning, de criteria voor een goed weblog geopenbaard weten . Doch gedenk, mijn waarde, eeuwige roem zal uitblijven en u zult nooit een prijs ontvangen. Hier zijn geen andere prijzen mee te winnen dan de troostprijs van de afhankelijkheid. Elke blogger is immers gedoemd om, in een hoek gezeten, knarsetandend te wachten op de komst van zijn virtuele lezer. Ik zeg u, met velen zouden wij in het dagelijkse leven nog geen zak frieten met pickles willen delen. Toch zijn wij fier op hun virtuele komst.

Een volgende maal ga ik dieper in op de inhoudelijke aspecten van een weblog in het algemeen en van zijn url in het bijzonder. Nu dienen wij eerst in familiale kring een kalfsrollade van negen kilo met twee manden witloof en een stootkar aardappelen tot ons te nemen alvorens ons in groep naar het volksplein te begeven. Alaaf, alaaf!